Main menu

Αειφόρος Ανάπτυξη

«Δανειστήκαμε τη γη από τους απογόνους μας»

Αυτή η σοφή ρήση των Ινδιάνων της Αμερικής θα μπορούσε να οριοθετήσει τη σχέση του ανθρώπου με τα οικοσυστήματα, το σεβασμό προς τη φύση και τις λοιπές υπάρξεις πάνω στον πλανήτη.

Η ιδέα του περιορισμού της χρήσης των φυσικών πηγών δεν ήταν πάντα στην ατζέντα της πολιτικής των πλούσιων κρατών κι η χρήση (υπερ-εκμετάλλευση) των αναλώσιμων και ρυπογόνων ενεργειακών πηγών (πετρέλαιο, άνθρακας, φυσικό αέριο) ήταν, υπό αυτή την έννοια, χαρακτηριστική. Μπροστά σε μια παράλογη ανάπτυξη τσιμεντοποίησης, βιομηχανοποίησης, οδικών μεταφορών και παραγωγής ενέργειας από συμβατικές πηγές, η Γη έδειξε, σιγά-σιγά, σοβαρά σημεία αδυναμίας να αυτορρυθμιστεί, για να «συνέλθει» από την κακοποίηση που υπέστη και υφίσταται από τον άνθρωπο, από τους ρύπους, τις παθογόνους και τις καρκινογόνους αιτίες και τα συνακόλουθα ακραία φαινόμενα κλιματικών μεταλλάξεων (από την ερημοποίηση ως τις καταστροφικές πλημμύρες). Πρέπει να σημειωθεί, στο σημείο αυτό, η αύξηση της μέσης ετήσιας θερμοκρασίας  στον πλανήτη τα τελευταία 25 χρόνια, αύξηση που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην εκπομπή των αερίων του θερμοκηπίου (32% περισσότερο) κατά την καύση των ορυκτών καυσίμων.

Το 1987, η τελική έκθεση της Επιτροπής Brundtland, καθόρισε την έννοια της αειφόρου ανάπτυξης, ακολουθώντας κατά κάποιο τρόπο την παραπάνω ινδιάνικη ρήση. Έτσι, ως αειφόρος ανάπτυξη θεωρήθηκε η ανάπτυξη που είναι απολύτως αναγκαία για μια ορθολογική χρήση των πηγών και εγγυάται τις ισορροπημένες ανάγκες των μελλοντικών γενεών. Δείκτες αναφοράς της αειφορίας είναι οι χρήσεις ή μη, των σχετικών πηγών ενέργειας κι η ατμοσφαιρική μόλυνση, προβλέποντας την αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων με ενέργεια ίση προς αυτή που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές .

Στη σύνοδο του Rio de Janeiro (1992) λήφθηκαν αποφάσεις που οδήγησαν στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Κυότο  (1997). Το Πρωτόκολλο επικυρώθηκε στην Ελλάδα με τον ν. 3017/ 2002.

 

 

 

FacebookTwitterRSS