Main menu

ΕΝΦΙΑ

Το χαράτσι, έμπνευση μιας στιγμής απελπισίας και δήθεν επίδειξης επάρκειας και αποτελεσματικότητας της τότε πολιτικής ηγεσίας, αποτέλεσε τη χαριστική βολή της ιδιοκτησίας. Διάφοροι νεόκοποι θιασώτες του «νεοφιλελευθερισμού», απελπισμένοι πολιτικοί καριέρας και εντεταλμένοι της απερχόμενης ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης, υπεραμύνονται του χαρατσιού και ισχυρίζονται ότι φόρος στην ακίνητη περιουσία υπάρχει σ’ όλες τις δυτικές κοινωνίες. Ασφαλώς αυτό είναι αληθές. Ωστόσο, υπάρχει φόρος και όχι τέλος διακατοχής επί της ακίνητης περιουσίας. 

Αυτό που συμβαίνει στη Χώρα μας τα τελευταία χρόνια είναι ότι, ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών λογαριάζει τι τού λείπει στο ταμείο, βλέπει ότι δεν πρόκειται να καλύψει το κενό από τους θεσπισμένους φόρους και στη συνέχεια διαιρεί το ποσό πάνω στα ακίνητα. Δηλαδή, ουσιαστικά αυτό που κάνει δεν είναι θέσπιση φόρου, με όλα τα χαρακτηριστικά που το κράτος δικαίου έχει καθιερώσει, αλλά καθαρός κεφαλικός φόρος (χωρίς εισαγωγικά). Σύνταγμα, φοροδοτική ικανότητα, ισότητα και όλα τα σχετικά ενός κράτους δικαίου, έχουν πάει εδώ και πολύ καιρό, περίπατο. 

Υπάρχει, όμως, και χειρότερο. Για να καταλάβει κάποιος πόσο κι οι ίδιοι οι εμπνευστές του ΕΝΦΙΑ έχουν σοβαρές αμφιβολίες για την κοινωνική αξία του νέου φόρου, αρκεί να δει τις αντιδράσεις τους στις αιτιάσεις κάποιων βουλευτών. Μόλις, λοιπόν, δηλώνουν αυτοί βουλευτές ότι θίγονται τα συμφέροντα ψηφοφόρων τους στην περιφέρεια που εκλέγονται, ο φόρος είναι άδικος (γιαυτούς), παρεμβαίνοντας έτσι άμεσα και προτείνοντας παρεκκλίσεις. Εννοείται ότι, ένα μέρος των προτάσεων γίνεται (ω! του θαύματος), δεκτό.  Εννοείται, επίσης, ότι, η σχετική επιβάρυνση πέφτει στους «αστούς» και επομένως πολιτικά δεν υπάρχει κόστος, δεδομένου ότι, τα αστικά κέντρα «μαύρισαν» και ούτως ή άλλως, πρόκειται να «μαυρίσουν» τα κυβερνητικά κόμματα. Τουλάχιστον, να κρατηθούν οι αγροτικές ψήφοι!

Συνεπώς, είναι λάθος να μιλάμε για υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας. Υπερφορολόγηση σημαίνει ύπαρξη φόρου. Στην προκείμενη περίπτωση δεν υπάρχει φόρος. Χαράτσι είναι και μάλιστα καθαρό. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες τι μπορεί να περιμένουμε; Είναι, επίσης, λάθος να προβαίνει κάποιος σε αναλύσεις. Η ανάλυση προϋποθέτει λογική. Εδώ, δεν υπάρχει λογική. Κάθε νόμος διέπεται απαρέγκλιτα από μια λογική ακολουθία και εξυπηρετεί συγκεκριμένες βιοτικές ανάγκες. Το χαράτσι εξυπηρετεί την ανεπάρκεια του κράτους και των μηχανισμών του.

Έχει καταλάβει κάποιος τι έχει γίνει με τη φοροδιαφυγή στον τουρισμό, εκεί που η κυβέρνηση έδωσε την πολύκροτη μάχη (!) του 13%; Νοικιαζόμενα δωμάτια πληρώθηκαν μαύρα, αποδείξεις στα εστιατόρια και τα μπαρ κόβονταν μόνο επιλεκτικά, κάποιοι πολύ έξυπνοι σε παραλίες χρεώναν διαφορετικά τους ντόπιους από τους τουρίστες, ή αποδείξεις εξέδιδαν όσοι ήθελαν να συμμετάσχουν στον πατριωτισμό των Ελλήνων! Εκατομμύρια ευρώ διακινήθηκαν στη σφαίρα του αφορολόγητου, ενώ οι υπόλοιποι θα πληρώσουμε τα σπασμένα. Είναι προφανές ότι, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, δηλαδή όλοι εμείς που δεν ανήκουμε στους 200-300.000 που ασχολήθηκαν με τον τουρισμό, δηλαδή τα υπόλοιπα 7-8 εκατομμύρια των φορολογούμενων Ελλήνων, θα πληρώσουν και πάλι το μάρμαρο. Ο πρώτος βλάκας που θα βγει να μας πει ότι πρέπει να καταγγείλουμε τους παραβάτες, πρέπει να «μπουγελωθεί» πλειστάκις. Δεν είναι δουλειά μας ο «ρουφιανισμός», όταν το κράτος δεν δίνει κίνητρα στον πολίτη να ζητά και να παίρνει αποδείξεις. Αλλά κι ακόμα τις αποδείξεις των κατά τεκμήριο «φοροφυγάδων» επαγγελματιών δεν τις προσμετρά το υπουργείο στις φορολογικές δηλώσεις, ενώ τις σχετικές δαπάνες τίς θεωρεί τεκμήριο εσόδου! 

Το κύριο ερώτημα τελικά είναι τι είδους νοοτροπία θέλει αυτό το κράτος να μεταφέρει στους διοικούμενους. Απ’ την άλλη, ποιά θα είναι η εναλλακτική λύση; Ποιός δεσμεύεται και σε τί; Όλα τα παραπάνω έχουν μόνο μια ανάγνωση. Την ποιότητα της συνολικής ηγεσίας που μπορεί νάχει αυτός ο τόπος.   

Ο τουρισμός

Τις προάλλες βγήκε στο διαδίκτυο και όχι μόνο, η κατάταξη των δέκα πρώτων χωρών σε τουριστική επισκεψιμότητα. Η Χώρα μας δεν ήταν ανάμεσά τους. Επανειλημμένως έχουμε τονίσει ότι, η ανάπτυξη του τουρισμού στη Χώρα μας πρέπει να αποτελέσει επενδυτικό στόχο και όχι περιστασιακό οικονομικό «βόλεμα» ορισμένων περιοχών. Το να μετρούμε τα λίγα εκατομμύρια θερινών τουριστών εξυπηρετεί μόνο τις πολιτικές καριέρες και όχι την οικονομία της Χώρας. Ποιό είναι το σχέδιο τουριστικής ανάπτυξης της Χώρας σε 12 Χ 12, ήτοι δώδεκα μήνες το χρόνο; Κανένα! Απ’ την αρχή της ανάρτησης της ιστοσελίδας μας είχαμε θέσει το ζήτημα αυτό, ως έναν από τους μοχλούς ανάπτυξης της Χώρας. Τα «κλεισίματα» τουριστών από τη Ρωσία και την Κίνα, λίγο βοήθησαν. Τα μαγαζιά των περισσότερων νησιών δεν είχαν ούτε μισή πληρότητα, ενώ τα ολοένα και αυξανόμενα «all inclusive» κυριολεκτικά κατέστρεψαν τους περιφερειακούς επαγγελματίες. Οι λίγες μέρες που προηγήθηκαν του δεκαπεντάγουστου, δεν μπόρεσαν να αναπληρώσουν τη συνολική τουριστική περίοδο. Με λίγα λόγια, δούλεψαν οι λίγοι και δεν ωφελήθηκε ουσιαστικά η εθνική οικονομία, αφού και φέτος προσφέραμε φθηνό και δεύτερο τουρισμό. Τα νοικιαζόμενα δωμάτια «βούλιαξαν» και το όργιο φοροδιαφυγής έγινε εντονότερο.

Το να γίνει η Χώρα μας διαρκής τουριστικός προορισμός (χειμώνα-καλοκαίρι) απαιτεί σοβαρή ενασχόληση και όχι παρουσιάσεις τύπου life style. Η προσέλκυση σοβαρού τουρισμού (συνεδριακού, εκκλησιαστικού, ενεργειακού κλπ.), θέλει μελέτη και προσπάθεια κατανόησης εκ μέρους των τομέων του τουρισμού, ότι αυτό δεν επιτρέπει τον εύκολο πλουτισμό. Κάθε χρόνο λέμε τα ίδια πράγματα, αλλά τον επόμενο ισχύουν πάλι τα ίδια. Αυτή θα είναι η Ελλάδα, μέχρι να σοβαρευτούμε!

 

Θερινές διαπιστώσεις

Όχι, δεν εγκαταλείψαμε την ιστοσελίδα, μας. Απλά, οι καθημερινές υποχρεώσεις μάς παρέσυραν.

Με τη θερινή ραστώνη και τις διακοπές, είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά των πολιτών, αλλά και των επαγγελματιών και των τουριστών, σε διάφορα περιβαλλοντικά και όχι μόνο, ζητήματα. 

Στις ακτές μας. Οφείλει κάποιος να αναγνωρίσει ότι, η πλειοψηφία πλέον των ανθρώπων σέβεται όχι μόνο τους άλλους, αλλά και το θαλάσσιο και παραθαλάσσιο περιβάλλον. Ωστόσο, οι εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα. Κάποιοι ασυνείδητοι δεν εννοούν να καταλάβουν ότι, το να ανάβουν φωτιά κοντά σε παραλίες με δένδρα είναι μεν ρομαντικό, αλλά ιδιαίτερα επικίνδυνο, αφού, ιδίως το βράδυ, η πιθανότητα έγκαιρης παρέμβασης είναι μειωμένη έως αδύνατη.

Τα σκουπίδια δεν πρέπει να μένουν στις παραλίες, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν κάδοι απορριμμάτων. Δεν μας κοστίζει τίποτε να παίρνουμε τις σακκούλες μαζί μας και με πρώτη ευκαιρία να τις πατάμε στους κάδους που θα συναντήσουμε. Άλλωστε, δικά μας είναι τα σκουπίδια!

Το κάπνισμα είναι δυστυχώς ακόμα, για μερικούς, απαραίτητο μέσο χαλάρωσης. Ωστόσο, στις παραλίες είναι πηγή κινδύνου και σκουπιδιών. Το άδειασμα των σταχτοδοχείων των αυτοκινήτων στις παραλίες, αποτελεί σοβαρό σημείο έλλειψης στοιχειώδους πολιτισμού. 

Τα ζώα. Παρά τη θέσπιση ειδικής νομοθεσίας, η μη αποδοχή των ζώων συντροφιάς εξακολουθεί να κρατά ισχυρή παράδοση. Πρώτα απ’ όλα, οι ασυνείδητοι που έχουν ζώα και τα παρατούν, επειδή δεν μπορούν να τα πάρουν μαζί τους σε διακοπές, ήδη τυγχάνουν γενικής απαξίας. Το ζώο δεν είναι παιχνίδι να το χρησιμοποιείς μόνο όταν το θέλεις. Είναι ύπαρξη και έχει την ανάγκη σου. Είναι μια συντροφιά. Έχει συναισθήματα και πάσχει. Το να παρατάς ένα ζώο είναι σαν να παρατάς τον εαυτό σου. Αν δεν είσαι σε θέση να το περιποιηθείς σε κάθε περίπτωση και μέχρι τέλους, καλύτερα μην το παίρνεις απ΄την αρχή.

Το να υποχρεώνεις έναν επαγγελματία να αποδεχθεί στο μαγαζί του το ζώο, δεν είναι δυνατό. Παρά ταύτα, δεν μπορεί να ισχυρίζεσαι ότι θέλεις σωστό τουρισμό (και όχι μόνο σακκίδια), όταν τα ξενοδοχεία ή τα καταλύματα που αποδέχονται τα ζώα συντροφιάς, είναι ελάχιστα. Η αποδοχή του ζώου είναι δείκτης πολιτισμού και δυστυχώς στη Χώρα μας ακόμα αυτός ο δείκτης είναι πολύ χαμηλός.

 

Το περιβάλλον προστάζει μόδα οικολογική

"Η μόδα είναι μια περίεργη μορφή ασχήμιας τόσο ανυπόφορη που πρέπει να αλλάζει κάθε έξι μήνες", είχε κάποτε παρατηρήσει ο Oscar Wilde συνοψίζοντας με αξιοπρόσεκτη ακρίβεια σε λίγες λέξεις την τάση των ανθρώπων προς την υπερβολή και στις σύγχρονες κοινωνίες, προς τον υπερκαταναλωτισμό.

Η νοοτροπία αυτή συντρόφευσε για χρόνια τον άνθρωπο κυρίως μετά τη βιομηχανική επανάσταση, οπότε ξεκίνησε ο αγώνας επιβολής της ανθρώπινης κυριαρχίας πάνω στη φύση. Η φύση όμως πλέον τις τελευταίες δεκαετίες εκδικείται  και μια εναλλακτική προσέγγιση στη μόδα κρίνεται άκρως απαραίτητη. Αποτελεί γεγονός πως η μόδα είναι η δεύτερη βιομηχανία στον κόσμο μετά τη γεωργία που πλήττει βαρύτερα το περιβάλλον καθώς χρησιμοποιεί μεγάλες ποσότητες νερού, χημικών ουσιών, φυτοφαρμάκων και τοξικών βαφών.

Η εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου, η κατασπατάληση ενέργειας κατά την παραγωγή των ρούχων  και η μόλυνση λόγω της ρίψης αποβλήτων είναι κάποιες μόνο από τις αρνητικές επιδράσεις της μόδας στο οικοσύστημα.
Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια η βιομηχανία της μόδας έχει αρχίσει δειλά δειλά να χρωματίζεται "πράσινη". Το φαινόμενο της "οικολογικής μόδας" κάνει διστακτικά την εμφάνισή του. Κορυφαίοι σχεδιαστές υιοθετούν πρακτικές πιο φιλικές στο περιβάλλον καταφεύγοντας σε υφάσματα προερχόμενα από πρωτογενή οργανικά υλικά ή ανακυκλωμένα, όπως πλαστικά ή μεταλλικά μπουκάλια.

Επιπλέον, στο χώρο της μόδας εισβάλλουν πρωτοπόρες εταιρίες ένδυσης με οικολογικό προσανατολισμό, που πέρα από τον σεβασμό στο περιβάλλον προάγουν και το δίκαιο εμπόριο, καταδικάζοντας  τις άθλιες συνθήκες εργασίας στην παγκόσμια βιομηχανία ένδυσης. Η "οικολογική μόδα" στηρίζεται σε τρία βασικά θεμέλια: την προστασία του περιβάλλοντος, την φροντίδα της υγείας και την ηθική.

Τα "πράσινα ρούχα" κατασκευάζονται από οργανικά υλικά που δεν έχουν υποστεί κατά την καλλιέργεια και τη μεταποίηση καμία χημική επεξεργασία ή από ανακυκλώσιμα υλικά. Επομένως, επιβαρύνουν αισθητά λιγότερο το περιβάλλον αλλά και την ανθρώπινη υγεία, που τίθεται σε κίνδυνο από συνηθισμένα υλικά όπως ο πολυεστέρας – υποπροϊόν πετρελαίου- και ουσίες όπως η νονυλφαινόλη.

Επιπρόσθετα, η ηθική και το δίκαιο εμπόριο, που συμπληρώνουν νομοτελειακά μια συνεπή οικολογική συνείδηση, επιτάσσουν την απασχόληση εργαζομένων που αμείβονται αξιοπρεπώς.

Όμως, υπάρχουν και άλλες μέθοδοι για να απαγκιστρωθεί ο σύγχρονος άνθρωπος από τον εθισμό του στην κατανάλωση. Η ανακύκλωση των ρούχων συνιστά ακόμη μία πρακτική που εκφράζει πιστά τη βούληση ενός ευαισθητοποιημένου ατόμου να σεβαστεί το περιβάλλον.

Επίσης, η ανταλλαγή ρούχων – σε swap shops – είναι ένας άλλος τρόπος να αποδεσμευθεί από τη ματαιοδοξία του ο άνθρωπος, με την επαναχρησιμοποίηση να μην συμβάλλει στην περαιτέρω επιδείνωση των περιβαλλοντικών ζητημάτων καθώς και να εκδηλώσει μια κάποια μορφή κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η συμφιλίωση με τη φύση, η μετάβαση από μια σχέση εξουσίας με το περιβάλλον σε μια σχέση αρμονίας θα έπρεπε να είναι υπαρξιακοί στόχοι κάθε συνειδητοποιημένου ανθρώπου που τρέφει κοινωνικές ανησυχίες και ονειρεύεται έναν βιώσιμο κόσμο. Η οικολογική συνείδηση θα έπρεπε να αποτελεί στάση ζωής και νοοτροπία καθώς είναι δείγμα πολιτισμού και εξέλιξης. 

Εν κατακλείδι, αυτό που προσφέρει η μόδα στον άνθρωπο εκτός από μια δυνατότητα επίδειξης και ικανοποίησης της ματαιοδοξίας του, είναι η εκπλήρωση της ανάγκης του για ομορφιά. Η αισθητική όμως πρέπει να υπακούει και σε κάποια ηθική, για να αφήσει την ομορφιά να λάμψει καθαρή. Η ηθική του σήμερα λοιπόν θα έπρεπε να εντοπίζει το κάλλος στο πραγματικά αγαθό. Και τι πιο αγαθό από την αποδοχή πως δεν χωρεί άλλος εγωκεντρισμός; Πως δεν είμαστε παρά ένα απειροελάχιστο κομμάτι της φύσης;

Τι πιο όμορφο από έναν άνθρωπο που υποκλίνεται στο μεγαλείο της φύσης και μαθαίνει σεβόμενός την τα δικά του όρια;

Μόδα και περιβαλλοντική συνείδηση μπορούν άρα να συμπλεύσουν όταν οι άνθρωποι τολμήσουν να αναγνωρίσουν πού βρίσκεται η ουσιαστική ομορφιά.

Η Ιωάννα Μπαλτά είναι φοιτήτρια Νομικής

Πηγή: www.news.gr

Γιατί αυξήθηκαν οι παιδικοί θάνατοι με την έλευση της Τρόικας

Mια τραγική για την Ελλάδα έρευνα, ανέδειξε η ιστοσελίδα της μεγάλης κυκλοφορίας ιταλικής εφημερίδας «La Repubblica» (www.repubblica.it, στις 22-2-2014)). Η ιστοσελίδα δημοσιεύει στοιχεία από το παγκοσμίου κύρους βρετανικό ιατρικό περιοδικό «The Lancet», σύμφωνα με τα οποία η βρεφική θνησιμότητα κατά τους πρώτους λίγους μήνες της ζωής των μικρών Ελλήνων αυξήθηκε την περίοδο της Τρόϊκα κατά 43% (σχεδόν διπλασιάσθηκε)! Οι αριθμοί που αναφέρονται στο πόρισμα ομάδας ερευνητών των Πανεπιστημίων του Καίμπριτζ, της Οξφόρδης και του Λονδίνου που δημοσιεύεται στην παραπάνω ιατρική επιθεώρηση, προκαλούν τρόμο και κατατάσσουν πλέον την Πατρίδα μας στις χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Ο αριθμός των νεογνών που γεννιώνται με ελλιπές βάρος αυξήθηκε κατά 19%, ενώ κατά 20% αυξήθηκε ο αριθμός των παιδιών που γεννιώνται νεκρά! Η έρευνα καταλογίζει εξ ολοκλήρου την ευθύνη για την τραγική αυτή κατάσταση στις περικοπές που έγιναν στην υγεία με τις υποδείξεις της Τρόϊκα, πράγμα που έχει διαλύσει το, το ήδη προβληματικό, υγειονομικό σύστημα της Χώρας.

Τα παραπάνω στοιχεία είναι συγκλονιστικά και εκτός από τη σημαντικότατη αρνητική επίδραση που έχει η κατάσταση αυτή στο ψυχισμό των γονιών των νεογνών αυτών, κάποιοι από τους οποίους ίσως δεν θα μπορέσουν να τεκνοποιήσουν στο μέλλον, τίθεται πλέον και ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Είναι γνωστό και όλοι ομολογούν ότι, η Χώρα μας είναι λαός υπέργηρων πολιτών και αντιμετωπίζει οξύ δημογραφικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα, μετά κάποια χρόνια, ο ελληνικός πληθυσμός να αρχίζει να μειώνεται. Απέναντι σ΄ αυτό το σοβαρό ζήτημα, το κράτος δείχνει να αδιαφορεί για τη φροντίδα της υγείας των Ελληνόπουλων, ενώ καταργεί μέτρα που είχαν θεσπισθεί με πολύ κόπο πριν από δεκαετίες, για την ενίσχυση της οικογένειας.

Παράλληλα, ουδείς φαίνεται να ανησυχεί ουσιαστικά για το τεράστιο εθνικό μας πρόβλημα εκτός από τους Ιταλούς και τους Άγγλους! Αλήθεια, το αρμόδιο υπουργείο τι έχει να πει γιαυτό; Η διαρκής υπακοή στην Τρόϊκα οδηγεί πλέον και σε εθνική συρρίκνωση, ενώ παράλληλα οι κρατούντες αλληλοσυγχαίρονται για τα πρωτογενή πλεονάσματα και ετεροϊκανοποιούνται να προβάλλουν αυξημένους οικονομικούς δείκτες. Μια ακόμα περίπτωση που οι άνθρωποι πεθαίνουν, ενώ οι αριθμοί ευημερούν. Βέβαια, τα νεογνά δεν ψηφίζουν και επομένως μοιάζει να επικρατεί η άποψη ότι δεν υπάρχει πολιτικό κόστος γιαυτό!

Από την ανωτέρω έρευνα, όμως, ένα πράγμα αναδεικνύεται. Ότι η αναλγησία και η υποκρισία έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Μια μόνη λέξη ταιριάζει εδώ. Ντροπή! Η Δικαιοσύνη πρέπει να παρέμβει άμεσα.

Πηγή: www.news.gr

FacebookTwitterRSS