Main menu

ΟΡΓΗ ΚΑΙ…ΝΑΥΤΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΩΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΩΝ!

Του Γιώργου Χαρβαλιά. Οργή, ναυτία, απελπισία. Αυτά είναι τα συναισθήματα που κυριεύουν τον μέσο Ελληνα στο άκουσμα του χορού των εκατομμυρίων από τις μίζες των εξοπλιστικών. Ανώνυμοι, μέχρι χθές, χρυσοκάνθαροι του κομματικού κατεστημένου, επίορκοι αξιωματικοί, επιχειρηματίες-μεσάζοντες και τυχάρπαστοι «μάνατζερς» κρατικών υποδομών, εμφανίζονται να επιστρέφουν στο…ταμείο αμύθητα (για τον απλό πολίτη) ποσά, που τους δόθηκαν σε βαλίτσες, σακ βουαγιάζ και χαρτοσακούλες, ώστε να βάλουν την υπογραφή τους στην προμήθεια πανάκριβων οπλικών συστημάτων. Οπλικών συστημάτων που αρκετές φορές αποδείχτηκαν ακατάλληλα ή και άχρηστα για την αμυντική θωράκιση της χώρας, αλλά τα οποία ήθελαν διακαώς να ξεφορτωθούν ευρωπαϊκές και αμερικανικές εταιρείες, με προεξάρχουσες φυσικά, τις γερμανικές εξαγωγικές βιομηχανίες.

Το πόσο πραγματικά στοίχισε στο ελληνικό δημόσιο όλο αυτό το πάρτυ της διαφθοράς, είναι αδύνατο να υπολογιστεί. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στους Νιου Γιορκ Ταιμς, ελληνίδα δικαστικός που έχει αναλάβει την διερεύνηση της υπόθεσης, μάλλον θα έχει πάρει σύνταξη κι ακόμη δεν θα έχει ξετυλιχτεί ο μίτος της βρώμικης αυτής συναλλαγής δεκαετιών.

Τα ποσά είναι πραγματικά ασύλληπτα. Γιατί αν οι δευτεροκλασάτοι παράγοντες ή και οι κομπάρσοι των χρυσοφόρων deals, φέρονται να έχουν τσεπώσει πέντε ή δέκα εκατομμύρια για να συναινέσουν, έστω δια της σιωπής τους, σε λεόντεια εις βάρος του ελληνικού δημοσίου, συμβόλαια, φανταστείτε τι έχουν αρπάξει οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της λεηλασίας, που είναι χωρίς καμία αμφιβολία πολιτικά πρόσωπα. Πρόσωπα που υπηρέτησαν σε υπουργικούς θώκους ή και ψηλότερα…

Οι αποκαλύψεις για τις μίζες είναι ανατριχιαστικές την ώρα που η χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία υφίσταται την βίαιη εξώθησή της στα βιοτικά επίπεδα των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών. Τότε που η πατρίδα μας προσδιοριζόταν κυριολεκτικά και μεταφορικά ως «ψωροκώσταινα»…

Αυτή η έκφανση του «ασύμμετρου» και πέραν από κάθε πρόνοια του νόμου πλουτισμού, συγκεκριμένων ανθρώπων, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του δημοσίου συμφέροντος, συμβάλει πιθανόν στην εξήγηση της ξαφνικής οικονομικής κατάρρευσης και της ντε φάκτο χρεοκοπίας. Σίγουρα όμως δεν αποτελεί εξήγηση του «μαζί τα φάγαμε», της αναίσχυντης δηλαδή διαπίστωσης Πάγκαλου που αποθεώθηκε από το νεοφιλελεύθερο ιερατείο των «ρεαλιστών», ως τεκμήριο συλλογικής ευθύνης για την δραματική κατάντια της σύγχρονης Ελλάδας.

Μακάρι οι υπαίτιοι να πληρώσουν, κάποιοι να μπούνε φυλακή και κάποια από τα κλεμμένα χρήματα του ελληνικού λαού να επιστρέψουν στα δημόσια ταμεία. Όμως η «μαύρη τρύπα» που δημιούργησαν στη μεταπολίτευση και ειδικότερα μετά την δεκαετία του ’80 οι αλόγιστες αμυντικές σπατάλες, είναι τεράστια και δεν καλύπτεται με το…μερτικό του κάθε Κάντα, που επιστρέφει στο κρατικό κορβανά.

Το πρόβλημα θα μπορούσε να εκλείψει αν η Ελλάδα περιώριζε αίφνης δραστικά τις στρατιωτικές της δαπάνες. Γίνεται όμως αυτό; Όχι ασφαλώς, χωρίς να υπάρξουν χειροπιαστές εγγυήσεις για την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας και της εδαφικής μας ακεραιότητας. Και το μεγάλο πολιτικό στοίχημα είναι να μεταφερθεί η ευθύνη για την προστασία των ελληνικών συνόρων στους ίδιους τους δανειστές μας! 

Θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ. Η Ελλάδα δεν είναι Λουξεμβούργο, ούτε Ολλανδία. Και αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φιλοσοφία για να το αντιληφθεί κανείς. Σήμερα αποτελεί το μοναδικό κράτος της Ευρωζώνης που υφίσταται άμεση και επισήμως εκπεφρασμένη «απειλή πολέμου» από μεγάλη γειτονική χώρα με άκρως υπολογίσιμη στρατιωτική ισχύ. Αυτό δεν αμφισβητείται. Και είναι στο χέρι της πολιτικής μας ηγεσίας να το «εξηγήσει» στους δανειστές με πρώτους και καλύτερους τους Γερμανούς, οι εταιρείες των οποίων πρωτοστάτησαν στην επιχείρηση εκμαυλισμού του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτικού στερεώματος, ολάκερου δηλαδή του…«συνταγματικού τόξου», όπως αυτάρεσκα αποκαλούν τα συστημικά κόμματα της συγκυβέρνησης οι σημερινοί παρακοιμωμένοι της εξουσίας.

Οι Γερμανοί μιζαδόροι, λοιπόν, θα πρέπει επιτέλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Η περίοδος δεν προσφέρεται για εξαγωγές μέσω…λαδωμάτων. Αν θέλουν λοιπόν να περιορίσει η Ελλάδα τις αμυντικές δαπάνες για να πάρουν πίσω τα δανεικά τους, ας αποφασίσουν να εγγυηθούν ρητά και επισήμως τα ανατολικά σύνορα μας. Υπάρχει Ελληνας πολιτικός που θα τολμήσει να τους το πεί;

Από τον Τύπο της Κυριακής                                               

 

FacebookTwitterRSS