Main menu

ΕΝΦΙΑ

Το χαράτσι, έμπνευση μιας στιγμής απελπισίας και δήθεν επίδειξης επάρκειας και αποτελεσματικότητας της τότε πολιτικής ηγεσίας, αποτέλεσε τη χαριστική βολή της ιδιοκτησίας. Διάφοροι νεόκοποι θιασώτες του «νεοφιλελευθερισμού», απελπισμένοι πολιτικοί καριέρας και εντεταλμένοι της απερχόμενης ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης, υπεραμύνονται του χαρατσιού και ισχυρίζονται ότι φόρος στην ακίνητη περιουσία υπάρχει σ’ όλες τις δυτικές κοινωνίες. Ασφαλώς αυτό είναι αληθές. Ωστόσο, υπάρχει φόρος και όχι τέλος διακατοχής επί της ακίνητης περιουσίας. 

Αυτό που συμβαίνει στη Χώρα μας τα τελευταία χρόνια είναι ότι, ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών λογαριάζει τι τού λείπει στο ταμείο, βλέπει ότι δεν πρόκειται να καλύψει το κενό από τους θεσπισμένους φόρους και στη συνέχεια διαιρεί το ποσό πάνω στα ακίνητα. Δηλαδή, ουσιαστικά αυτό που κάνει δεν είναι θέσπιση φόρου, με όλα τα χαρακτηριστικά που το κράτος δικαίου έχει καθιερώσει, αλλά καθαρός κεφαλικός φόρος (χωρίς εισαγωγικά). Σύνταγμα, φοροδοτική ικανότητα, ισότητα και όλα τα σχετικά ενός κράτους δικαίου, έχουν πάει εδώ και πολύ καιρό, περίπατο. 

Υπάρχει, όμως, και χειρότερο. Για να καταλάβει κάποιος πόσο κι οι ίδιοι οι εμπνευστές του ΕΝΦΙΑ έχουν σοβαρές αμφιβολίες για την κοινωνική αξία του νέου φόρου, αρκεί να δει τις αντιδράσεις τους στις αιτιάσεις κάποιων βουλευτών. Μόλις, λοιπόν, δηλώνουν αυτοί βουλευτές ότι θίγονται τα συμφέροντα ψηφοφόρων τους στην περιφέρεια που εκλέγονται, ο φόρος είναι άδικος (γιαυτούς), παρεμβαίνοντας έτσι άμεσα και προτείνοντας παρεκκλίσεις. Εννοείται ότι, ένα μέρος των προτάσεων γίνεται (ω! του θαύματος), δεκτό.  Εννοείται, επίσης, ότι, η σχετική επιβάρυνση πέφτει στους «αστούς» και επομένως πολιτικά δεν υπάρχει κόστος, δεδομένου ότι, τα αστικά κέντρα «μαύρισαν» και ούτως ή άλλως, πρόκειται να «μαυρίσουν» τα κυβερνητικά κόμματα. Τουλάχιστον, να κρατηθούν οι αγροτικές ψήφοι!

Συνεπώς, είναι λάθος να μιλάμε για υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας. Υπερφορολόγηση σημαίνει ύπαρξη φόρου. Στην προκείμενη περίπτωση δεν υπάρχει φόρος. Χαράτσι είναι και μάλιστα καθαρό. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες τι μπορεί να περιμένουμε; Είναι, επίσης, λάθος να προβαίνει κάποιος σε αναλύσεις. Η ανάλυση προϋποθέτει λογική. Εδώ, δεν υπάρχει λογική. Κάθε νόμος διέπεται απαρέγκλιτα από μια λογική ακολουθία και εξυπηρετεί συγκεκριμένες βιοτικές ανάγκες. Το χαράτσι εξυπηρετεί την ανεπάρκεια του κράτους και των μηχανισμών του.

Έχει καταλάβει κάποιος τι έχει γίνει με τη φοροδιαφυγή στον τουρισμό, εκεί που η κυβέρνηση έδωσε την πολύκροτη μάχη (!) του 13%; Νοικιαζόμενα δωμάτια πληρώθηκαν μαύρα, αποδείξεις στα εστιατόρια και τα μπαρ κόβονταν μόνο επιλεκτικά, κάποιοι πολύ έξυπνοι σε παραλίες χρεώναν διαφορετικά τους ντόπιους από τους τουρίστες, ή αποδείξεις εξέδιδαν όσοι ήθελαν να συμμετάσχουν στον πατριωτισμό των Ελλήνων! Εκατομμύρια ευρώ διακινήθηκαν στη σφαίρα του αφορολόγητου, ενώ οι υπόλοιποι θα πληρώσουμε τα σπασμένα. Είναι προφανές ότι, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, δηλαδή όλοι εμείς που δεν ανήκουμε στους 200-300.000 που ασχολήθηκαν με τον τουρισμό, δηλαδή τα υπόλοιπα 7-8 εκατομμύρια των φορολογούμενων Ελλήνων, θα πληρώσουν και πάλι το μάρμαρο. Ο πρώτος βλάκας που θα βγει να μας πει ότι πρέπει να καταγγείλουμε τους παραβάτες, πρέπει να «μπουγελωθεί» πλειστάκις. Δεν είναι δουλειά μας ο «ρουφιανισμός», όταν το κράτος δεν δίνει κίνητρα στον πολίτη να ζητά και να παίρνει αποδείξεις. Αλλά κι ακόμα τις αποδείξεις των κατά τεκμήριο «φοροφυγάδων» επαγγελματιών δεν τις προσμετρά το υπουργείο στις φορολογικές δηλώσεις, ενώ τις σχετικές δαπάνες τίς θεωρεί τεκμήριο εσόδου! 

Το κύριο ερώτημα τελικά είναι τι είδους νοοτροπία θέλει αυτό το κράτος να μεταφέρει στους διοικούμενους. Απ’ την άλλη, ποιά θα είναι η εναλλακτική λύση; Ποιός δεσμεύεται και σε τί; Όλα τα παραπάνω έχουν μόνο μια ανάγνωση. Την ποιότητα της συνολικής ηγεσίας που μπορεί νάχει αυτός ο τόπος.   

FacebookTwitterRSS