Main menu

Τα όρια της υποκρισίας και οι κανόνες του κράτους

Η αναφορά και οι αφορισμοί για την καταπολέμηση της διαφθοράς εκ μέρους της πολιτικής τάξης, εγγίζουν τα όρια της υποκρισίας, αν όχι τα ξεπερνούν. Τα φυσικά πρόσωπα που συγκροτούν τη σημερινή πολιτική τάξη, είναι σε μεγάλο βαθμό τα ίδια μ' αυτά που κυβέρνησαν τη Χώρα τα προηγούμενα χρόνια, στις περιόδους που υποτίθεται ότι αναφέρονται. Επομένως, μοιάζει υποκρισία και εν πολλοίς κοροϊδία σε όλους μας, να παριστάνουν τους ανήξερους και τους ανυποψίαστους, ενώ  εξάντλησαν γιορτιάτικα την αυστηρότητα της μηντιακής επίκρισής τους (και το ξέπλυμα των τύψεων της συνείδησής τους) πάνω σ' ένα επιπόλαιο πρώην πολιτικό και ένα πολυπράγμονα πρόεδρο νοσοκομείου. Κατά τάλλα, η πολιτική νέμεση έχει ανατεθεί στη δικαιοσύνη κι αυτό είναι το τέλειο άλλοθι, για να ξεπλυθούν, ωσάν σε μια νέα κολυμβήθρα του Σιλωάμ, οι "απροσεξίες" των πολιτικών προϊσταμένων, όταν προωθούσαν πολιτικά ή διόριζαν σε δημόσιες θέσεις διάφορους ανθρώπους που την επόμενη της αποκάλυψης μιας πράξης διαφθοράς, κάνουν ότι δεν τους ξέρουν.

Η ίδια πολιτικά αποκρουστική σκέψη διακατέχει τους πολίτες όταν ακούνε τις αποστροφές για το περίφημο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, ωσάν να μην είναι γνωστοί οι υπαίτιοι, αλλά και κατανοητό ότι, όταν παραπέμπεται μια υπόθεση στη δικαιοσύνη, η τελευταία λειτουργεί με τους δικούς της κανόνες του θετικού και δικονομικού δικαίου που δεν είναι παραπληρωματικοί των αμαρτωλών πράξεων ή παραλείψεων των πολιτικών. Με άλλα λόγια, η δικαιοσύνη, χωρίς να αποκλείεται να κάνει λάθη (αφού μιλάμε για την ανθρώπινη δικαιοσύνη), δεν μπορεί και δεν πρέπει να ενεργεί κατά πολιτική παραγγελία, αλλά με τους δικούς της παραδεδεγμένους κανόνες.

Έτσι και ενώ πλειάδα υποθέσεων ερευνώνται από τους εισαγγελείς, έχουμε ξεχάσει τις ευθύνες όλων όσων μας οδήγησαν στο σημείο αυτό και δεν μας είναι κατανοητό γιατί π.χ. δεν πρέπει να ερευνηθούν οι ευθύνες των πολιτικών και μη, προσώπων που μας οδήγησαν άκριτα στην κρίση και στη διεθνή επιτροπεία, ενώ άλλες χώρες με σοβαρότερα δημοσιονομικά προβλήματα το απέφυγαν. Η διαφθορά συνιστά αναμφίβολα απειλή στα θεμέλια της δημοκρατίας, αφού με τη συμμετοχή των πολιτικών, έχει, δυστυχώς, αναδειχθεί σε παρακολούθημά της και απαξιώνει έτσι τη λειτουργία του πολιτεύματος στα μάτια των Πολιτών. Η αντιμετώπισή της, όμως, πρέπει να είναι προληπτική και όχι «κατόπιν εορτής». Το ελάχιστο που θα μπορούσε να εφαρμοστεί είναι το πλέγμα των κανόνων «αντι-διαφθοράς» που προτείνεται (και πρέπει να επιβάλλεται) από τους διεθνείς οργανισμούς, όπως λ.χ. ο ΟΟΣΑ.

Η Χώρα δεν μπορεί να κυβερνάται με εισαγγελικές παρεμβάσεις, ούτε καθήκον της δικαιοσύνης είναι να υποκαθιστά την εκτελεστική εξουσία και μάλιστα κάθε φορά που το επιθυμεί η τελευταία. Η Χώρα διέπεται από τους κανόνες του κράτους δικαίου και οι εξουσίες και αρμοδιότητες των λειτουργιών είναι προφανώς διακεκριμένες. Οσάκις η δικαιοσύνη καλείται να υποκαταστήσει την εκτελεστική εξουσία, είναι προφανής η ουσιαστική συνταγματική εκτροπή. Τα φυσικά πρόσωπα που απαρτίζουν την πολιτική τάξη δεν έχουν μόνο προνόμια, αλλά και ατομικές ευθύνες. Οι ευθύνες αυτές δεν μπορεί να είναι μόνο πολιτικές (έξυπνη εφεύρεση για την αποφυγή της δίωξης), αλλά υπόκεινται και στις συνέπειες του νόμου.

Είναι μάλλον σοφό για τη σημερινή κρατούσα πολιτική τάξη να γνωρίζει ότι, με την αποχώρησή της από την εξουσία, θα λειτουργήσει ο ματαιόδοξος ανθρώπινος νόμος της «πεσούσης δρυός» και ότι, όλοι όσοι σήμερα «λιβανίζουν» και αναπέμπουν «ωσαννά», θα ελεεινολογούν και θα εξορκίζουν. Γι΄ αυτό, για όποιο χρόνο παραμένουν στην εξουσία, ας φροντίσουν τουλάχιστον να την ασκούν με σύνεση και μετριοπάθεια και ας αφήσουν τους όψιμους αφορισμούς και τη δήθεν ανυποψίαστη έκπληξή τους για τη διαφθορά των ανθρώπων που οι ίδιοι προώθησαν διαχρονικά στα σκαλιά της όποιας εξουσίας.

Πηγή: www.news.gr

Ευχές για Εθνική Αντοχή

Είναι τα τέταρτα Χριστούγεννα που μας βρίσκουν απαισιόδοξους και σε κοινωνική κατάθλιψη. Κατά ένα ασύλληπτο τρόπο, η πολιτική εξουσία δεν χάνει την ευκαιρία να μας θυμίζει καθημερινά και με κάθε τρόπο τις συνέπειες και τις επιπτώσεις που θα έχει η μη πληρωμή των δεκάδων φόρων που μας επιβάλλουν με θαυμαστή συχνότητα. Προφανώς, η ατμόσφαιρα αυτή δεν συνάδει με τη γιορτινή περίοδο, αλλά εντάσσεται σ’ ένα πλαίσιο επιβολής πανικού στους Πολίτες, μιας διαρκούς ψυχολογικής πίεσης που αποσκοπεί στην άμβλυνση των αντοχών μας, προκειμένου να αποδεχόμαστε ως αναγκαία, κάθε φορά τα δυσμενή μέτρα που επιβάλλονται.

Δυστυχώς, το ανεύθυνο πολιτικό παιχνίδι των δύο πολιτικών πόλων επαναλαμβάνεται με τους μεν να επιβάλλουν μέτρα και τους δε να υπόσχονται τα αντίθετα, προκαλώντας έτσι μεγαλύτερη ανασφάλεια και απογοήτευση στους Έλληνες. Η πλειοψηφία των Πολιτών μοιάζει να βρίσκεται σε σύγχυση για το πού οδηγούμαστε. Αντιφατικές δηλώσεις της αντιπολίτευσης, παιχνίδια επικοινωνίας με την τρόϊκα της συγκυβέρνησης, προμελετημένοι και προαποφασισμένοι λεονταρισμοί, ποικίλες διώξεις με πολιτικές σκοπιμότητες, συνεχής λήψη φορολογικών μέτρων που περνούν στα ψιλά των ειδήσεων, συνθέτουν ένα ανασφαλές τοπίο με έντονη την οσμή της αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος.

Η ανησυχία των Πολιτών είναι έκδηλη και διάχυτη, καθώς ο μέσος Έλληνας αντιλαμβάνεται απόλυτα ότι, η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και προφανώς θα ήταν διαφορετική, αν δεν υπήρχε η ανάγκη ανάληψης της Προεδρίας.

Γι΄αυτό, οι φετινές ευχές των Χριστουγέννων οφείλουν να είναι ουσιαστικές, να διαπνέονται από τον κανόνα της αλληλεγγύης και να απευθύνονται στην αντοχή των Ελλήνων. Μια αντοχή που εκτός από σωματική και ψυχολογική πρέπει να επεκταθεί και σε εθνικό επίπεδο, αφού οι δοκιμασίες που υποβαλλόμαστε υπερβαίνουν την καθημερινότητα και εγγίζουν και την αντοχή μας ως Έθνους. Ωστόσο, το σκληρό DNA μας, δοκιμασμένο στο διάβα των αιώνων, αποτελεί την αποφασιστική απάντηση προς κάθε κατεύθυνση, εσωτερικά και εξωτερικά. 

Στις δυσκολες αυτές στιγμές ευχόμαστε εκπλήρωση όλων των επιθυμιών του κάθε συμπολίτη μας, με την ακλόνητη πεποίθηση ότι, οι Πολίτες θα αντέξουν για μια ακόμη φορά τη συνέχιση της τροϊκανής επιδρομής.  

 

ΤΟ ΠΑΓΩΜΑ ΤΩΝ ΤΟΚΩΝ…ΔΕΝ ΕΛΑΦΡΥΝΕΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ!

Toυ Γιώργου Χαρβαλιά. Εξαιρετικά άσχημη τροπή για την Ελλάδα παίρνει το διαπραγματευτικό πακέτο για την ελάφρυνση του δημόσιου χρέους, καθώς οποιαδήποτε κίνηση από την πλευρά των δανειστών φαίνεται να εξαρτάται από την υπογραφή ενός νέου «μίνι» μνημονίου που θα καλύπτει την διετία 2014-15.

Η Τρόικα θέλει να δεσμεύσει πάση θυσία την ελληνική πλευρά για το βραχυπρόθεσμο μέλλον, κατοχυρώνοντας την δανειακή εποπτεία  ακόμη και σε περίπτωση πολιτικών αναταράξεων, ανακατατάξεων ή και αλλαγής κυβερνητικού σχήματος!

Το πρόβλημα πηγάζει και από την σύνθεση της νέας γερμανικής κυβέρνησης που ανεξάρτητα από την συμμετοχή των Σοσιαλδημοκρατών, εμφανίζεται απολύτως προσηλωμένη στην συνταγή ασφυκτικής λιτότητας και δεν προτίθεται να προβεί σε κάποια ουσιαστική χειρονομία διευκόλυνσης εξόδου της Αθήνας στις αγορές. Το Βερολίνο επιθυμεί την παράταση της ελληνικής κηδεμονίας-ομηρίας, έως ότου διασφαλιστεί η υλοποίηση των γερμανικών οικονομικών επιδιώξεων. Επιδιώξεων που προωθούνται αθόρυβα, αλλά συστηματικά μέσα από μία πρωτοφανή διείσδυση σε νευραλγικούς τομείς της ελληνικής κρατικής μηχανής, όπως η υγεία, η παιδεία, η αυτοδιοίκηση και ο τουρισμός.

Οι Γερμανοί σχεδιάζουν την πλήρη άλωση της ελληνικής οικονομίας και την συνεχιζόμενη εξάρτηση της χώρας μας από μια δανειακή ροή που θα τρέχει…με το σταγονόμετρο. Γι αυτό και θα αποφύγουν όχι μόνο την διαγραφή έστω και συμβολικού ποσοστού του ελληνικού χρέους, αλλά και οποιαδήποτε σοβαρή πρωτοβουλία για την ελάφρυνση του, που θα επέτρεπε στην ελληνική κυβέρνηση να επιχειρήσει ρεαλιστική έξοδο στις αγορές με έκδοση ομολόγων και όχι βραχυπρόθεσμων γραμματίων.

Ηδη το μοναδικό «δώρο» που ακούγεται ότι θα προσφερθεί στην ελληνική πλευρά είναι το πάγωμα των τόκων από τα παλαιότερα δάνεια των 246 δις, για τα δύο χρόνια παράτασης του μνημονίου (2014-1015). Πρόκειται δηλαδή για μια ελάφρυνση ύψους 12 δις (προσωρινού ασφαλώς χαρακτήρα), ενώ όλως συμπτωματικώς με το ίδιο ποσό σκέπτονται να δανειοδοτήσουν οι Γερμανοί την Ελλάδα μέσω του νέου light μνημονίου.

Προκειται για κλασσική περίπτωση του… «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει», θεωρητικά όμως ακόμη και αυτό το «ψευτο-μπόνους» μπορεί να έδινε στην κυβέρνηση Σαμαρά μία σχετική ευχέρεια κινήσεων στο εσωτερικό, τουλάχιστον ως τις προγραμματισμένες για το 2016 βουλευτικές εκλογές. Διευκολύνοντας δηλαδή την καταγραφή ουσιαστικότερων πρωτογενών πλεονασμάτων και όχι των «στραμπουληγμένων» λογιστικά…κουτσοπλεονασμάτων, όπως αυτό που αναμένεται να καταγραφεί με την εκπνοή του 2013.

Ομως το «πάγωμα των τόκων» σε καμία περίπτωση δεν βελτιώνει την βιωσιμότητα του χρέους, ούτε και την ίδια την αριθμητική άποτύπωση του, καθώς το σχετικό ποσοστό αναμένεται να ξεπεράσει το 180% του ΑΕΠ, ακόμη και με τους οριακούς ρυθμούς ανάπτυξης (που οι περισσότεροι αναλυτές διεθνείς δυσκολεύονται να δουν τα επόμενα χρόνια…). 

Από τον Τύπο της Κυριακής

 

 

ΞΕΝΟΙ ΔΟΛΙΟΦΘΟΡΕΙΣ…

Του Γιώργου Χαρβαλιά. Η ελληνική κυβέρνηση καθημερινά εγκαλείται από τους δανειστές για τους βραδείς ρυθμούς εκποίησης των δημόσιων «ασημικών», παρότι πολλά από αυτά πωλούνται σε τιμές κατώτερες των αντικειμενικών αξιών, με βάση τις οποίες όμως εξακολουθεί να υφίσταται η φορολόγηση των απλών πολιτών...

Το ΤΑΙΠΕΔ κατηγορείται ότι κινείται με ρυθμούς χελώνας, ενώ υπάρχουν σκέψεις για την μεταφορά της έδρας του στο εξωτερικό και την στελέχωση του με ξένους υπαλλήλους, άμεσους εντολοδόχους της Τρόικας, ώστε η πώληση της δημόσιας περιουσίας να γίνεται χωρίς αναστολές για το ευτελές του τιμήματος και χωρίς φόβους για…δικαστικές περιπέτειες.

Το παράδοξο όμως της όλης υπόθεσης είναι ότι ενώ οι Βρυξέλλες καυτηριάζουν την αβελτηρία της διοίκησης του Ταμείου, φροντίζουν μέσω των υπηρεσιών τους, να εγείρουν ένα σωρό γραφειοκρατικά εμπόδια για την υλοποίηση κρίσιμων ιδιωτικοποιήσεων, στο όνομα υποτίθεται της ευρωπαϊκής αντιμονοπωλιακής πολιτικής.

Αιχμή του δόρατος σε αυτή την επιχείρηση δολιοφθοράς του μνημονιακού προγράμματος αποκρατικοποιήσεων είναι η περιβόητη Επιτροπή Ανταγωνισμού της Κομισιόν (DGcomp), από την αυστηρή κρίση της οποίας περνούν όλες οι συναλλαγές, όχι μόνο του ΤΑΙΠΕΔ, αλλά και των ελληνικών τραπεζών. Τα στελέχη όμως της εν λόγω υπηρεσίας, αντί να διευκολύνουν την ελληνική κυβέρνηση στην άντληση εσόδων προτάσσουν συνεχή προσκόμματα με αποτέλεσμα τις τραγικές καθυστερήσεις στην υλοποίηση των προγραμματισμένων στόχων.

Κραυγαλέο παράδειγμα η υπόθεση της ΔΕΠΑ, όπου την τελευταία στιγμή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέτρεψε την πώλησή της στους Ρώσους και ειδικότερα στην Gazprom, εκθέτoντας ανεπανόρθωτα την ελληνική κυβέρνηση και διαταράσσοντας σημαντικά τις σχέσεις Αθήνας-Μόσχας.

Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να εκποιήσει τον ΔΕΣΦΑ σε αμφιλεγόμενης αξιοπιστίας κρατικό φορέα του Αζερμπαιτζάν (SOCAR), αλλά αίφνης και αυτή η συναλλαγή φαίνεται να βρίσκεται στον αέρα, εξαιτίας νέων ενστάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανταγωνισμού.

Μονοπωλιακές…προδιαγραφές ανακαλύπτει τώρα η ίδια υπηρεσία και στην συμφωνία του ΟΛΠ με την κινεζική Cosco με κίνδυνο να τινάξει στον αέρα και τις διμερείς σχέσεις με το Πεκίνο.

Πρακτικά δηλαδή, όχι μόνο αποτρέπεται η εισροή εσόδων στα ταμεία του ελληνικού κράτους, αλλά υπονομεύονται στρατηγικού χαρακτήρα συμπράξεις με πολύ ισχυρούς ξένους εταίρους (Ρωσία, Κίνα). Την ίδια ώρα, η ιδιωτικοποίηση σημαντικών εγχώριων βιομηχανιών, όπως τα Ενιαία Αμυντικά Συστήματα, η ΕΛΒΟ ή η ΛΑΡΚΟ, καθίσταται αδύνατη επειδή οι συγκεκριμένοι φορείς «φορτώνονται» λογιστικά εκατοντάδες εκατομμύρια υποτιθέμενων κρατικών ενισχύσεων, με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται ελάχιστα ελκυστικοί σε δυνητικούς ξένους αγοραστές.

Η περίεργη αυτή τακτική δημιουργεί πλείστα όσα ερωτηματικά για τις τελικές προθέσεις των δανειστών. Μία πρώτη και εύλογη ερμηνεία, είναι ότι επιθυμούν την παρατεταμένη ελληνική δανειακή ομηρία και την αποκλειστική εξάρτηση από ευρωπαϊκά (γερμανικά) συμφέροντα. Όμως περισσότερα ερωτηματικά προκαλεί η στάση της ελληνικής κυβέρνησης που αποφεύγει να θέσει το θέμα σε πολιτικό επίπεδο διευκρινίζοντας στους δανειστές πώς με την στάση τους είναι αδύνατον να επιτευχθούν οι στόχοι των αποκρατικοποιήσεων και φυσικά καθιστώντας τους υπεύθυνους για το διαφαινόμενο ναυάγιο.

Δεν είναι δυνατόν να μας υπαγορεύουν οι δανειστές σε ποιους και κάτω από ποιους όρους θα πωληθούν στρατηγικές βιομηχανίες, ενεργειακά δίκτυα, δημόσια γη, κοινωφελείς επιχειρήσεις της πατρίδας μας. Ή μήπως αυτοί αποφασίζουν και δεν το έχουμε καταλάβει;…

Από τον Τύπο της Κυριακής

                                         

 

ΜΗΠΩΣ Ο…ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ ΕΞΑΝΤΛΗΘΕΙ ΣΤΟΝ ΦΟΡΟ ΕΣΤΙΑΣΗΣ;

Toυ Γιώργου Χαρβαλιά. Αν υποψιαστώ ότι απ’ όλη αυτή την διαπραγματευτική…μητέρα των μαχών με την Τρόικα, η μοναδική «απείθεια» της κυβέρνησης είναι η συνέχιση του ανέκδοτου με τον «φόρο εστίασης», θα αρχίσω να προβληματίζομαι εντονότερα για την ικανότητα του οικονομικού επιτελείου να αντιλαμβάνεται την στοιχειώδη ιεράρχηση δημοσιονομικών στόχων.

Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ακουγόταν εντόνως ότι με την εξαίρεση του κορυφαίου ζητήματος των πλειστηριασμών, η οριζόντια άρση των οποίων, ούτως ή άλλως δεν περνάει από την βουλή χωρίς θέσπιση βασικών κριτήριων, το κυβερνητικό…αντάρτικο θα εξαντληθεί στην «μονομερή» απόφαση για χρονική παράταση της μείωσης δέκα ποσοστιαίων μονάδων στον φόρο εστίασης. 

Τα ελληνικά «πυρομαχικά» στην αντιπαράθεση με τους δανειστές δηλαδή, θα αναλωθούν για την προάσπιση ενός μέτρου αμφιλεγόμενης δημοσιονομικής αξίας (οι Τροϊκανοί ισχυρίζονται ότι «μπήκαμε μέσα» 200 εκατομμύρια μέσα σε…4 μήνες!) και σίγουρα αναποτελεσματικού για την ανακούφιση του μέσου πολίτη ή καταναλωτή. 

Έχω κουραστεί να γράφω ότι το μέτρο αυτό, ελάφρυνσης υποτίθεται, των ασθενέστερων εισοδηματικά τάξεων, επιβλήθηκε κατόπιν πιέσεων του λόμπι των μεγαλοξενοδόχων της χώρας και επίμονων «εισηγήσεων» του προέδρου του ΣΕΤΕ, Ανδρέα Ανδρεάδη, ο οποίος στο παρελθόν έχει «φωτογραφηθεί» και ως υποβολέας της τρόικας στο πεδίο των εργασιακών ρυθμίσεων.

Ο κ. Ανδρεάδης ισχυρίζεται ότι η διατήρηση της μείωσης στο ΦΠΑ εστίασης θα ωφελήσει τον τουρισμό και τις συναφείς με αυτόν επιχειρήσεις. Μόνο που μέχρι να ξανάρθουν οι τουρίστες στις ξαπλώστρες και να ξανανοίξουν τα καλοκαιρινά «πεντάστερα» ξενοδοχεία της Χαλκιδικής, θα έχουν οδηγηθεί στην οικονομική εξόντωση εκατομμύρια Έλληνες, που σίγουρα δεν αποβλέπουν να σωθούν γλυτώνοντας είκοσι σέντς στο σουβλάκι…

Η προτεραιότητα λοιπόν στις τραγικές στιγμές που περνάει η χώρα μας, είναι η ανακούφιση των Ελλήνων και όχι η καλοπέραση του Γερμανού τουρίστα ή η «ανταγωνιστικότητα» των επιχειρήσεων του κάθε Ανδρεάδη με τους εποχικούς υπαλλήλους των 400 ευρώ. Διότι κακά τα ψέματα. Οι φτωχοί στην Ελλάδα του μνημονίου δεν πεθαίνουν (ακόμη) από την πείνα. Από το κρύο πεθαίνουν, τα μαγκάλια και τα τζάκια που μπουρλοτιάζουν τα σπίτια.  Μεσοπρόθεσμα δε, όλοι οι κάτοικοι των αστικών κέντρων θα υποστούν τις βλαβερές συνέπειες από την ασύλληπτη περιβαλλοντική ρύπανση που προκαλεί η ανεξέλεγκτη και μαζική καύση ακατάλληλων υλικών με σκοπό την θέρμανση. 

Επομένως αν υπάρχει ένας στρατηγικός στόχος που έπρεπε να υπηρετήσει η κυβέρνηση, έστω και με μονομερές «πραξικόπημα» εις βάρος των δανειστών, τούτο τον δύσκολο και απάνθρωπο χειμώνα που ζούμε, είναι η μείωση στους φόρους του πετρελαίου θέρμανσης. Με κάθε κόστος. Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πραγματική ανθρωπιστική τραγωδία και θα είναι υπεύθυνοι για την ολοκλήρωση της αυτοί που σήμερα διαπραγματεύονται με την Τρόικα. Κι ακόμη περισσότερο αυτοί που εξαντλούν τη … μαχητικότητά τους στην εξυπηρέτηση αξιώσεων συγκεκριμένων επιχειρηματικών κλάδων, την ώρα που η Ελλάδα αργοπεθαίνει…ντουμανιάζοντας.

Θέλω να πιστεύω ότι, έστω και στο «παρά πέντε» θα επικρατήσει η σύνεση και τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου θα αντιληφθούν τις πραγματικές προτεραιότητες για την προστασία των εκατοντάδων χιλιάδων ανήμπορων συμπολιτών μας που δεν μπορούν να ζεστάνουν τα σπίτια τους μες στο καταχείμωνο. Διαφορετικά…το κρίμα στο λαιμό τους.

Από τον Τύπο της Κυριακής     

FacebookTwitterRSS