Main menu

Πλεόνασμα… Ανεπάρκειας

Γνωρίζουν καλά οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι ο «φόρος πολυτελούς διαβίωσης», πρακτικά δηλαδή το άγριο χαράτσι στα ΙΧ μεσαίου και υψηλού κυβισμού, επιβλήθηκε εκ νέου, κατ’ απαίτησιν της Τρόικας, προκειμένου να αντισταθμίσει τις απώλειες από την μείωση κατά δέκα μονάδες του ΦΠΑ εστίασης στην τουριστική περίοδο. Μείωση που με την σειρά της επιβλήθηκε από το λόμπυ των ντόπιων μεγαλοξενοδόχων, χωρίς να οδηγήσει σε καμία ελάφρυνση των Ελλήνων καταναλωτών, χωρίς να αυξήσει τα έσοδα, χωρίς καλά-καλά να εφαρμοστεί, με αποτέλεσμα να απαιτούν σήμερα οι δανειστές επιστροφή στο καθεστώς του 23%.

Γνωρίζει επίσης το πανελλήνιο ότι ο φόρος αυτός «πολυτελούς διαβίωσης» που πιάνει αυτοκίνητα, πισίνες, αεροπλάνα κι ελικόπτερα, αλλά όχι τα σκάφη πολυτελείας (!!!) ανακοινώθηκε το καλοκαίρι. Κι επειδή όλοι οι Έλληνες κάτοχοι ΙΧ είναι ήδη «φακελωμένοι» από την Εφορία, υπέθεσε κανείς ότι τα σχετικά μπιλιέτα θα έφταναν σε χρόνο μηδέν, αν μη τι άλλο για να διασκεδάσουν την αγωνία της κυβέρνησης σχετικά με μια «εμπροσθοβαρή» είσπραξη φορολογικών εσόδων που θα ενίσχυε το όποιο πρωτογενές πλεόνασμα.

Όνειρα θερινής νυκτός. Φτάσαμε στα μέσα Νοεμβρίου και οι σχετικές ειδοποιήσεις δεν έχουν φτάσει. Όμως ο γίγας Θεοχάρης απεφάνθη ότι το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό πρέπει να καταβληθεί «μια κι έξω». Χωρίς δόσεις. Κι αν είμαστε καλά παιδιά και το δώσουμε εμπρόθεσμα, παίρνουμε και 1.5% (ολογράφως ενάμιση τοις εκατό) έκπτωση!

Ενας ανθρωπάκος δηλαδή που είχε την ατυχή έμπνευση σε εποχές νεοελληνικής…χλίδας να ακολουθήσει τις επιταγές του μεσοαστικού life style και να αγοράσει με δόσεις ένα δίλιτρο SUZUKI VITARA της σειράς, τώρα καλείται να «σκάσει» κοντά ένα 500άρικο για να καλύψει τα σπασμένα του προϋπολογισμού. Μαζί με τα τέλη κυκλοφορίας, πάνω από ένα χιλιάρικο μέσα σε ενάμιση μήνα. Αλλιώς  δεν θα μπορεί ούτε φορολογική ενημερότητα να πάρει. Ούτε ασφαλώς να κυκλοφορήσει το αυτοκίνητό του…

Αντιστοίχως ο «σκαφάτος» που αλώνισε το καλοκαίρι στο Αιγαίο, ψάχνοντας τις τελευταίες αναλαμπές της αστακομακαρονάδας, μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Δεν θα πληρώσει δεκάρα, γιατί προφανώς η πατρίδα δεν χρειάζεται τον οβολόν του…

Στην δική μου την περίπτωση, καλούμαι για ένα αυτοκίνητο υψηλού κυβισμού, που το αγόρασα μεταχειρισμένο σε τιμή ευκαιρίας πριν τέσσερα χρόνια, να δώσω με τη μία τρία χιλιαρικάκια. Και μαζί με τα τέλη, τέσσερα. Δυό-τρείς μισθούς δηλαδή του μέσου εργαζόμενου, μαζεμένους για το χατίρι του Θεοχάρη και της Τρόικας! 

Ε, όχι κύριοι της κυβέρνησης και της εφορίας. Τα έχω δεν τα έχω, αυτή τη φορά δεν πρόκειται να τα πληρώσω στην ώρα τους. Κι ας φάω πρόστιμο. Κι ας κατηγορηθώ ότι υπονομεύω το…success story και την εθνική προσπάθεια για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος. Λυπάμαι πολύ, αλλά αρνούμαι να καλύψω από το δικό μου υστέρημα το πρωτογενές πλεόνασμα…ανεπάρκειας, για να μην πώ καμιά πιο βαριά κουβέντα, του Θεοχάρη, του Μαυραγάνη, του Καραβίτη και της υπόλοιπης παιδικής χαράς!

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Πηγή: Τύπος της Κυριακής  

 

Ακίνητα: Φορολογική δικαιοσύνη a la carte

Τελικά η κυβέρνηση κατάφερε να προκαλέσει κοινωνικό αυτοματισμό και στο ζήτημα του φόρου των ακινήτων. Η διάκριση της φοροδοτικότητας αστικών και αγροτικών ακινήτων και η συνακόλουθη «αντιπαλότητα» των βουλευτών που συντάσσονται υπέρ της μιας ή της άλλης κοινωνικής κατηγορίας, υπό το άγχος της επανεκλογής τους, οδηγεί την όλη κατάσταση προφανώς σε λάθος κατεύθυνση. Στην επιβολή ενός φόρου με κριτήριο το πολιτικό κόστος. 

Κοινωνία χωρίς διακρίσεις είναι μια δίκαιη κοινωνία. Η φορολογική δικαιοσύνη, ιδίως σε δύσκολους καιρούς, δεν μπορεί να γέρνει υπέρ συγκεκριμένων κοινωνικών κατηγοριών. Ο κοινωνικός αυτοματισμός που προκάλεσε η κυβέρνηση, είναι αποτέλεσμα της έλλειψης συγκεκριμένης φιλοσοφίας φορολόγησης. Ο φόρος που επιβάλλεται γενικά, πρέπει να είναι αντικειμενικός και όχι προϊόν πολιτικών πιέσεων της μιας ή της άλλης ομάδας βουλευτών, γιατί αλλιώς είναι αντίθετος στο κοινό αίσθημα περί του δικαίου. Να σημειωθεί ότι είναι αυτό το τελευταίο που συνιστά τη βασική αιτία της φοροδιαφυγής.

Και επειδή τέθηκε και το ζήτημα του ορισμού του δίκαιου φόρου, αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι κανένας φορολογικός νόμος δεν είναι δίκαιος όταν περιέχει δεκάδες εξαιρέσεις. Το «χαράτσι» δεν ήταν δίκαιος φόρος, επειδή ακριβώς περιείχε ένα σωρό εξαιρέσεις και μετατόπιζε το συνολικό βάρος σε συγκεκριμένους φορολογούμενους. Απ’ την άλλη, ο φόρος θα πρέπει να ανταποκρίνεται και στις κοινωνικές συνθήκες, καθώς και στη δυνατότητα του φορολογουμένου να τον πληρώνει. 

Οι παρεμβάσεις βουλευτών υπέρ συγκεκριμένης κοινωνικής κατηγορίας πολιτών, προκαλούν προβληματισμό για τον τρόπο που ορισμένοι αντιπρόσωποι του έθνους αυτοπροσδιορίζονται στο κοινοβούλιο. Θα πρέπει να υπενθυμιστεί ότι, η έκφραση συντεχνιακής νοοτροπίας είναι συμπεριφορά ολιγαρχικού χαρακτήρα και απέχει από τη δημοκρατική αντίληψη. Έτσι, αν, λ.χ. το τάδε κόμμα αποδέχεται τις πιέσεις της δείνα κοινωνικής κατηγορίας ή ομάδας, με αποτέλεσμα το συνολικό φορολογικό βάρος να μετατίθεται σε άλλη, τότε γιατί να το ψηφίσουν οι πολίτες της τελευταίας κατηγορίας;

Είναι, ίσως εύλογο ότι, το χωράφι με όλα του τα παραρτήματα, που καλλιεργείται και αποδίδει εισόδημα επιβίωσης στον επαγγελματία αγρότη, δεν μπορεί να φορολογείται ή τουλάχιστον δεν πρέπει να φορολογείται οριζόντια. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για τον αστό επαγγελματία που χρησιμοποιεί το ιδιόκτητο γραφείο του για να ασκεί το επιτήδευμά του. Με την ίδια λογική δεν πρέπει να φορολογούνται, τόσο τα σχολάζοντα χωράφια, όσο και τα ανοίκιαστα σπίτια!

  • Το σχέδιο που παρουσίασαν για να ψαρέψουν στα θολά νερά, οι αρμόδιοι του υπουργείου πάσχει γιατί δε μελετήθηκε συνολικά και ορθολογικά ένας υπερφόρος που πρόκειται να επιβληθεί σε Πολίτες για πολλά χρόνια και που δεν λαμβάνει υπόψη του,
  • Το ύψος των αντικειμενικών αξιών, σε σχέση με την πραγματική αξία του υπό φορολόγηση ακινήτου,
  • Τη στάθμιση της ύπαρξης ενός ενυπόθηκου δανείου που ουσιαστικώς περιορίζει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, με την έννοια ότι επιβάλλεται ένας φόρος σε ανύπαρκτο δικαίωμα,
  • Τη φοροδοτική απόδοση του ακινήτου,
  • Την ανυπαρξία αφορολόγητου, αλλά και οροφής του φόρου, αφού κατά ανορθόδοξο τρόπο, ο φόρος ακινήτου αυξάνεται όσο αυξάνεται η αξία του ακινήτου,
  • Την έλλειψη της δυνατότητας μεταβίβασης του ακινήτου στο δημόσιο με την αξία που αυτό προσδιορίζει, για το συμψηφισμό φόρων και άλλα.

Με άλλα λόγια, όταν επιβάλλεται ένας τόσο σημαντικός φόρος πρέπει να υπολογίζεται, όχι το τι χρειάζεται το κράτος για να καλύψει τις υποχρεώσεις του (ούτε ο κεφαλικός φόρος δεν ήταν έτσι), αλλά να τίθενται οι παράμετροι που λαμβάνονται υπόψη για το σχηματισμό του, υπό το κράτος φορολογικής δικαιοσύνης και ορθολογικής ποσοτικοποίησης.

Ο,τιδήποτε άλλο δεν αντέχει στο χρόνο, το Σύνταγμα και την πολιτική προοπτική και μέλλον της παρούσας πολιτικής τάξης.

Πηγή:www.news.gr

Η προστασία της ιδιωτικής ζωής

Η προστασία ορισμένων εκφάνσεων της ιδιωτικής ζωής, της ιδιωτικότητας, για να χρησιμοποιήσουμε έναν άκομψο νεολογισμό, υπήρξε σημαντική κατάκτηση των Πολιτών στο πλαίσιο των εφαρμογών της Κοινωνίας της Πληροφορίας. Η προστασία αυτή, απόκτησε και συνταγματική υπόσταση με την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος και δυο ανεξάρτητες αρχές ιδρύθηκαν για να προστατεύσουν τα αντίστοιχα δικαιώματα, η Αρχή της Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών.

Οι τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ των Πολιτών εντάσσονται στο πλαίσιο της προστασίας της ιδιωτικής ζωής και για το λόγο αυτό η παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων υπόκειται σε αυστηρές προϋποθέσεις, υπό την εγγύηση της δικαστικής αρχής και για αυστηρώς περιοριστικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος. Η άσκοπη παρακολούθηση μιας τηλεφωνικής επικοινωνίας ενός ανύποπτου Πολίτη, μοιάζει με δολοφονική επίθεση εναντίον ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου. Ωστόσο, τελευταία, βγαίνουν στη δημοσιότητα σωρεία παραβιάσεων των παραπάνω δικαιωμάτων, είτε υπό μορφή υποκλοπής των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, είτε καταγραφής τους.

Οι διάλογοι των συνδιαλέξεων που υποτίθεται ότι έχουν καταγραφεί μετά από άδεια της δικαστικής αρχής (;), έχουν γίνει ευχάριστα ακούσματα και αναγνώσματα στην τηλεόραση και τις ιστοσελίδες. Ο επικεφαλής της ΕΥΠ, ούτε λίγο ούτε πολύ, αρνήθηκε τη συνολική δυνατότητα της υπηρεσίας του να προβαίνει σε τέτοιου είδους παρακολουθήσεις. Αντίθετα, ένας πρώην πολιτικός επαίρεται ότι είχε απολαύσει τηλεφωνικές συνομιλίες διαπιστευμένων. Η εισαγγελική αρχή διερευνά τις συνθήκες τηλεφωνικών παρακολουθήσεων με θύμα ένα πρώην πρωθυπουργό, ενώ ένας πολιτικός κατηγορείται ότι ασκούσε τη δραστηριότητα του κήνσορα των άλλων, χάρις στις αμφισβητούμενες πληροφορίες που λάμβανε από μυστικές υπηρεσίες. Με άλλα λόγια, έχουμε μεταβληθεί σε μια ανυπεράσπιστη κοινωνία. Μια κοινωνία μπάχαλου. Αν μάλιστα είναι αληθές ότι είμαστε έρμαια ακόμα και ιδιωτών ωτακουστών, τότε η κατάσταση είναι εντελώς εκτός ελέγχου. 

Η χωρίς την εγγύηση της δικαστικής αρχής παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, συνιστά παραβίαση συνταγματικού μας δικαιώματος και έγκλημα που διαπράττεται κατά του Πολίτη και υπό την έννοια αυτή πρέπει οι ύποπτοι να συλλαμβάνονται και να προφυλακίζονται. Η τιμωρία τους πρέπει να είναι παραδειγματική. Σε ποια κοινωνία ζούμε, αν το κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί ένα θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα του Πολίτη της;

Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, η Εισαγγελία του Άρειου Πάγου όφειλε να παρέμβει άμεσα, απλά και μόνο με το άκουσμα μιας τέτοιας περίπτωσης. Η όποια καθυστέρηση αποθρασύνει τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς ενός εγκλήματος με απίστευτες κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις και επιπτώσεις. Παράλληλα, οι αρμόδιες ανεξάρτητες αρχές οφείλουν, επιδεικνύοντας την πρέπουσα ευαισθησία, να παρέμβουν άμεσα και να προσέλθουν αυτόκλητες ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής του κοινοβουλίου, αναφέροντας ο,τιδήποτε έχει υποπέσει στην αντίληψη τους, ενώ συνιστά δικό τους καθήκον να επαγρυπνούν για την προστασία των δικαιωμάτων, τα οποία έχουν ταχθεί να προστατεύουν. Τέλος, οι αρμόδιες δικαστικές αρχές θα πρέπει να χορηγούν τις άδειες με φειδώ και σοβαρό έλεγχο των καταγγελλόμενων πράξεων, γιατί σε αντίθετη περίπτωση καθίστανται συμμέτοχοι της παραβίασης ενός συνταγματικού δικαιώματος.    

www.news.gr

Ο ρυπαίνων πληρώνει

Δυστυχώς, στη σύγχρονη Ευρώπη το περιβάλλον απειλείται βιαίως από τη ρύπανση με συνέπεια τη γένεση σοβαρών κινδύνων για την υγεία, καθώς παράλληλα στις τελευταίες δεκαετίες σημειώνεται εξαιρετικά ανησυχητική απώλεια της βιοποικιλότητας.

 

Για να προληφθούν και να αποκατασταθούν – στο μέτρο του εφικτού – οι περιβαλλοντικές λοιπόν ζημίες, η Ελλάδα διαθέτει στο οπλοστάσιο της μια κοινοτική οδηγία – τομή στη διαχείριση περιβαλλοντικών επιβλαβών πρακτικών.

 

Η οδηγία αυτή θεμελιώνεται πάνω στην αρχή "Ο ρυπαίνων πληρώνει", ως ειδικότερη εκδήλωση της αρχής της αειφόρου ανάπτυξης και επιπλέον, εισάγει την έννοια της οικονομικής ευθύνης εκείνου του φορέα εκμετάλλευσης, η δραστηριότητα του οποίου επέφερε την περιβαλλοντική ζημιά ή τον άμεσο κίνδυνο επέλευσής της.

Είναι ευνόητο ότι η οικονομική αυτή ευθύνη με την οποία βαρύνεται ο ρυπαίνων, λειτουργεί σαν κίνητρο ανάπτυξης δράσεων και υιοθέτησης πρακτικών που στοχεύουν στη μείωση των κινδύνων περιβαλλοντικής ζημίας. Ο ρυπαίνων υποχρεώνεται πλέον να λογοδοτήσει ενώπιον των αρμόδιων αρχών για αυτές του τις ενέργειες που διαταράσσουν το οικοσύστημα και επιδρούν αρνητικά στην ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον.

Αρχικά, χρήσιμη θα ήταν μια ιστορική ανασκόπηση μερικών σοβαρών περιβαλλοντικών ατυχημάτων στην Ευρώπη που αφύπνισαν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 1976 στο Σεβέζο της Ιταλίας από το εργοστάσιο Χημικής Βιομηχανίας ICMESΑ, 2 κιλά διοξίνης και οργανικές ενώσεις διέφυγαν στην ατμόσφαιρα με αποτέλεσμα την έκδοση ειδικής οδηγίας για περιπτώσεις μεγάλων βιομηχανικών ατυχημάτων.

Το 1998, στο Aznalcollar της Ισπανίας το φράγμα υποδοχής απορριμμάτων σε εργοστάσιο εξόρυξης μετάλλων έσπασε με συνέπεια τη μόλυνση 45000 στρεμμάτων από λασπολύματα. Το 1999, στη Βρετανία το πετρελαιοφόρο “Erica” κόπηκε στα 2 με επακόλουθο τον σχηματισμό μιας τεράστιας πετρελαιοκηλίδας και σημαντικές ζημιές στη χλωρίδα, την πανίδα, την αλιεία και τον τουρισμό της περιοχής. 300000 πτηνά βρήκαν τον θάνατο!

Και τώρα, πιο συγκεκριμένα για την οδηγία.

Η οδηγία εκτελείται σε κάθε περίπτωση, δεν καλύπτει όμως τις περιβαλλοντικές ζημίες σε ένοπλες συγκρούσεις, εμφυλίους πολέμους και σε φυσικά φαινόμενα εξαιρετικού χαρακτήρα. Ακόμη, υπογραμμίζει την αναγκαιότητα προληπτικών μέτρων είτε από τον ίδιο το φορέα εκμετάλλευσης είτε από την αρμόδια αρχή.

Επιπρόσθετα, ως υψίστης σημασίας ζήτημα προκρίνεται και η δράση αποκατάστασης των ζημιών. Η αρμόδια αρχή δύναται να απαιτήσει από τον φορέα εκμετάλλευσης/ ρυπαίνοντα μέτρα αποκατάστασης και να δώσει εντολές σχετικά με αυτά, αλλά και να προβεί η ίδια σε αυτά. Όσον αφορά το κόστος πρόληψης και αποκατάστασης, αυτό το επωμίζεται ο φορέας εκμετάλλευσης. Ακόμη και στην περίπτωση που η αρμόδια αρχή ανέλαβε τα μέτρα, το κόστος αυτών ανακτάται από το φορέα.

Συμπερασματικά, η πρωτοβουλία αυτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αναδεικνύει την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης υγείας, επιστρατεύοντας το μηχανισμό πρόληψης και αποκατάστασης. Ιδιαιτέρως σημαντικό είναι πως αυτός που επιβαρύνεται με το κόστος είναι ο φορέας εκμετάλλευσης, ο οποίος  μπροστά στο ενδεχόμενο να βρεθεί έκθετος σε οικονομικές ευθύνες, αναγκάζεται να υιοθετήσει πιο ασφαλείς για το περιβάλλον πρακτικές.

Με δεδομένο ότι το περιβάλλον είναι μια καθολική έννοια και μια πραγματικότητα που αφορά όλους τους ανθρώπους, η προστασία του δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε εθνικό επίπεδο και με την οδηγία αυτή προτάσσεται η συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών.

Αξιολογώντας όμως την οδηγία, γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς πως ούτε όλες οι περιβαλλοντικές ζημίες αποκαθίστανται μέσω του μηχανισμού ευθύνης, πως ούτε ο ποσοτικός προσδιορισμός της ζημίας είναι εύκολος και τέλος, πως η απόδειξη των ρυπαντών είναι αρκετά δυσχερής.

Εν κατακλείδι, ελάχιστα διαθέσιμα στοιχεία έχουν καταγραφεί σχετικά με την αποτελεσματικότητα της οδηγίας, καθώς παρατηρείται και καθυστέρηση εφαρμογής της οδηγίας από τα επίσημα νομικά όργανα στην Ελλάδα λόγω των υφιστάμενων νομικών πλαισίων, των αυστηρών τεχνικών απαιτήσεων και του ρευστού περιθωρίου διακριτικής ευχέρειας. Μέχρι λοιπόν πράγματι να πληρώσει ο ρυπαίνων, την πληρώνουμε όλοι οι υπόλοιποι!

Πλειστηριασμοί : Περιορίστε την ευθύνη του δανειολήπτη

Η αναστολή των πλειστηριασμών για την πρώτη κατοικία, έδωσε αναμφισβήτητα μια βαθιά ανάσα στις ελληνικές οικογένειες. Η συζήτηση, αν όχι η προειλημμένη απόφαση, για την άρση της αναστολής δεν συνιστά μόνο μια ενίσχυση της τραπεζικής κυρίαρχης θέσης πάνω στον ανήμπορο καταναλωτή, αλλά στρέφεται ευθέως κατά της βιωσιμότητας του θεσμού της οικογένειας, δηλαδή του πυρήνα του κοινωνικού ιστού. 

Είναι απολύτως κατανοητό ότι, η ισορροπία του τραπεζικού συστήματος διαταράχθηκε τα τελευταία τρία χρόνια και η διατάραξη αυτή υπήρξε επιβλαβής για τη γενικότερη οικονομία. Η ανάγκη ύπαρξης και λειτουργίας μιας υγιούς τραπεζικής αγοράς είναι προφανής. Στην περίοδο της κρίσης, όμως, ο τραπεζικός τομέας στηρίζεται από το κράτος με οικονομικούς πόρους και εγγυήσεις, το τελικό βάρος των οποίων έχουν αναλάβει ακούσια κυρίως οι φορολογούμενοι.

Τα στεγαστικά δάνεια χορηγούντο κάποτε αφειδώς, ενώ για τη χορήγησή τους υποτίθεται ότι προηγείτο μια διαδικασία ελέγχου (με δαπάνες του δανειολήπτη), τόσο της δυνατότητας αποπληρωμής σε βάθος χρόνου, όσο και της αξίας του ακινήτου. 

Τα τελευταία χρόνια, κατά τρόπο βίαιο και αιφνίδιο, οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες μεταβλήθηκαν και οι δανειολήπτες βρέθηκαν, χωρίς δική τους υπαιτιότητα, σε αδυναμία ομαλής καταβολής των δόσεων. Οι τράπεζες, παραταύτα, εξακολουθούν να θεωρούν ότι, οι οικονομικές υποχρεώσεις των δανειοληπτών πρέπει να παραμένουν όπως πριν. Η άποψη αυτή δεν είναι μόνο παράλογη και αποδοκιμαστέα, αλλά ηθικά και πολιτικά απαράδεκτη.

Στο σημείο αυτό, το κράτος οφείλει να παίξει τον ισχυρό ρυθμιστικό του ρόλο. Πρώτον, η πολιτική τάξη πρέπει να αντισταθεί με κάθε τρόπο στην άρση της αναστολής των πλειστηριασμών για την πρώτη κατοικία. Δεν πρόκειται για λαϊκίστικο μήνυμα, αλλά ουσιαστική πράξη κοινωνικής αναγκαιότητας και ευαισθησίας. Δεν είναι δυνατόν, ολόκληρο το σύστημα να εκπληρώνει όλες τις επιθυμίες των τραπεζών, υπό τη διαρκή απειλή της δήθεν κατάρρευσής τους! Προφανώς, υπάρχουν τρόποι προσωρινής επίλυσης των ζητημάτων, μέχρι ότου η οικονομική κατάσταση της ελληνικής οικογένειας ανακάμψει. Μάλιστα, αν πιστέψουμε στις διάφορες πολιτικές εξαγγελίες, αυτό δεν θα αργήσει ! Τη στιγμή, που οι τράπεζες έχουν χορηγήσει απίθανα θαλασσοδάνεια σε κόμματα, ιδιωτικές και δημόσιες επιχειρήσεις και υπερχρεωμένα συμφέροντα, χωρίς να εξετάσουν τη βιωσιμότητα της αποπληρωμής τους, δεν μπορεί να στερούν από την οικογένεια τη στέγη της. Η τέτοια δήμευση της περιουσίας συνιστά καθαρά αντιφιλελεύθερο μέτρο, μη αποδεκτό ακόμα και υπό το σημερινό καθεστώς, των εκτάκτων οικονομικών περιστάσεων. 

Στη συνέχεια, θα πρέπει να νομοθετηθεί άμεσα ο περιορισμός της ευθύνης του δανειολήπτη κάθε στεγαστικού δανείου. Τα στεγαστικά δάνεια είναι διασφαλισμένα με πρώτη υποθήκη, για ποσό μεγαλύτερο από την αξία του ακινήτου. Η πρώτη υποθήκη συνιστά την ισχυρότερη διασφάλιση του δανειστή. Συνεπώς, η ευθύνη του δανειολήπτη πρέπει να περιορισθεί στο ποσό του τυχόν εκπλειστηριάσματος και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να εκτείνεται και στην υπόλοιπη περιουσία του. Η αντίθετη άποψη οδηγεί σε επίσημη παραδοχή της «φούσκας», ότι δηλαδή όταν η τράπεζα χορήγησε το δάνειο εξαπάτησε εν γνώσει της, τόσο τους συναλλασσομένους, όσο και την εποπτεύουσα αρχή, συνομολογώντας και διασφαλίζοντας δάνειο που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική αξία του αγορασθέντος ακινήτου.

Οι συγχωνεύσεις των τραπεζικών ιδρυμάτων και οι κρατικές παροχές και εγγυήσεις προς αυτά, δεν μπορεί να λειτουργούν μόνο προς όφελος των μετόχων τους, αλλά και του κοινωνικού συνόλου, που ουσιαστικά τα συντηρεί. Αν κάποιες από τις τράπεζες δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στην κοινωνική τους ευθύνη, το ρυθμιστικό κράτος επιβάλλεται να παρέμβει άμεσα και αποφασιστικά.

πηγή: www.news.gr

FacebookTwitterRSS