Main menu

Οι Νεοφυείς Επιχειρήσεις (Start – Ups)

Στο σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον, όπου η ανεργία καλπάζει, η καινοτόμος επιχειρηματικότητα αποτελεί αναπόφευκτα τη λύση, τόσο ατομικά, όσο και συνολικά για την κοινωνία. Η έννοια «Νεοφυείς Επιχειρήσεις» (start ups) υιοθετήθηκε ως ο σύγχρονος όρος που περιγράφει την εφαρμοσμένη καινοτομία και την επιχειρηματικότητα του μέλλοντος. 

Η ενίσχυση και η προώθηση του θεσμού των Νεοφυών Επιχειρήσεων (start ups), με την ταυτόχρονη υποστήριξη των υφιστάμενων επιχειρήσεων, αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας, στο πλαίσιο ενός Εθνικού Σχεδίου και Προγράμματος Ανάπτυξης. Σε μια παγκόσμια συγκυρία, όπου η τάση είναι να υποστηρίζονται επιχειρηματικές προσπάθειες παροχής υπηρεσιών μέσω διαδικτύου ως τρόπος καταπολέμησης της ανεργίας, η Χώρα μας δεν μπορεί να απουσιάζει.

Για να είναι ουσιαστική η παρέμβαση της Πολιτείας για την τόνωση του ρεύματος που έχει δημιουργηθεί γύρω από την δημιουργία των Νεοφυών Επιχειρήσεων, οι αρμόδιοι πρέπει να αντιληφθούν τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει μια τέτοια πρωτότυπη επιχειρηματική προσπάθεια. Πρώτα απ’ όλα, είναι σημαντικό να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον φιλικό προς τον νέο επιχειρηματία που θα του επιτρέπει να επιχειρεί νόμιμα και παραγωγικά, χωρίς να στραγγαλίζεται η προσπάθειά του από την ανάγκη διάθεσης σημαντικού κεφαλαίου κατά την εκκίνησή της επιχείρησης που θα σκορπίζεται (το κεφάλαιο εκκίνησης) στην ικανοποίηση γραφειοκρατικών συναλλαγών με το δημόσιο. 

Επιπλέον, η Πολιτεία οφείλει να εκμεταλλευτεί τη θέση της, ως κράτος μέλος της Ε.Ε. για να αξιοποιήσει, σωστά και άμεσα, τα διαθέσιμα κονδύλια που προορίζονται για την ενίσχυση της παραπάνω επιχειρηματικής δραστηριότητας, αλλά και της εκπαιδευτικής διαδικασίας και έρευνας γύρω από τους τομείς των νέων τεχνολογιών και της επιχειρηματικότητας. Ταυτόχρονα, πρέπει να δημιουργηθεί το κατάλληλο νομικό πλαίσιο που θα επιτρέπει την χρηματοδότηση υφιστάμενων και νέων επιχειρήσεων από ιδιώτες, παρέχοντας σ’ αυτούς κίνητρα για την άσκηση της επένδυσης. Με άλλα λόγια, οι Νεοφυείς Επιχειρήσεις δεν επιζητούν να γίνουν κρατικοδίαιτες, αλλά απαιτούν από την Πολιτεία να τις αναγνωρίσει και να τις υποστηρίξει,  προκειμένου να συνθέσουν ένα πρωτότυπο περιβάλλον άσκησης της πιο αποτελεσματικής, ίσως, εθνικής δραστηριότητας. Της επένδυσης πάνω στα ελληνικά μυαλά!

Η Χάρτα, από σήμερα αρχίζει μια έντονη προσπάθεια για την προώθηση της καινοτόμου δραστηριότητας των Νεοφυών Επιχειρήσεων (Start-ups) και των ανθρώπων της, θεωρώντας ότι, μια τέτοια προσπάθεια, όχι μόνο βρίσκεται στο πλαίσιο της συνολικής της δράσης, αλλά και στην καρδιά ενός Εθνικού Σχεδίου και Προγράμματος Ανάπτυξης

 

 

Προς ένα Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης

 

Χαιρόμαστε ιδιαίτερα που διαβάζουμε ότι, οι σκέψεις κι άλλων Ελλήνων συμπίπτουν με τις δικές μας και λυπόμαστε που αυτό δεν αποτελεί μια γενική παραδοχή. Όχι, ασφαλώς, γιατί το λέμε εμείς, αλλά επειδή ορισμένα ζητήματα θάπρεπε να είναι εθνικός κοινός τόπος. Φαίνεται ότι κάθε μέρα ωριμάζει η σκέψη για την εκπόνηση ενός συγκεκριμένου Εθνικού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Ανάπτυξης (ποιος άραγε θα το εκπονήσει;) που θα δώσει στη Χώρα και την Κοινωνία πρωτογενή πλούτο σε σύντομο χρόνο. Το αισιόδοξο μήνυμα είναι ότι, η πίεση μπορεί να αποδώσει καρπούς κι έτσι να έχουμε για πρώτη φορά ένα εθνικό μοντέλο ανάπτυξης, αφενός ποσοτικοποιημένο και με σαφείς και συγκεκριμένες δράσεις και αφετέρου στηριγμένο στις δικές μας δυνάμεις, δηλαδή αποφασισμένο και υλοποιούμενο από μας τους ίδιους. Μια ουσιαστική πατριωτική πρωτοβουλία για να βγούμε απ’ την κρίση. Εμείς αυτό το όραμα (λίγο ως πολύ) το έχουμε αναρτήσει εδώ και καιρό. Η απογοήτευση έρχεται, δυστυχώς, από τους αρμόδιους που πριν λίγες μέρες ανακοίνωσαν, ως αναπτυξιακή πρωτοβουλία της Χώρας, κάποια διαδικαστικά μέτρα που αποτελούν ουσιαστικά τεχνικές παραμέτρους για να ανέβει η Χώρα κανένα σκαλί στην κατάταξη της παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας και να το περιλάβουν στο προεκλογικό τους φυλλάδιο! Κρίμα για τη Χώρα και τους Πολίτες της!

 

H φυγή της ΒΙΟΧΑΛΚΟ

Η μεταφορά της έδρας μιας από τις πιο ιστορικές εταιρείες της Χώρας, στο Βέλγιο, αποτελεί ένα «χαστούκι» στην υπόθεση Ανάπτυξη της Χώρας. Η ανορθολογική (καταστρεπτική) φορολογία, η έλλειψη τραπεζικής υποστήριξης και το τεράστιο ενεργειακό κόστος (η εταιρεία συγκαταλέγεται μεταξύ των ενεργοβόρων βιομηχανιών), όλα επιπτώσεις της μνημονιακής πολιτικής, οδήγησαν την εταιρεία να μεταφέρει την έδρα της εκτός Ελλάδας. Η παραπάνω ενέργεια θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί συμβολική, επειδή τα εργοστάσια της επιχείρησης παραμένουν ανοικτά (ακόμα) στην Ελλάδα, ωστόσο σημειοδοτεί την έκφραση μιας πραγματικότητας που έχει αρχίσει να κυριαρχεί στους εγχώριους επιχειρηματικούς κύκλους, τη στιγμή που η κυβέρνηση σχεδόν ικετεύει για ξένες επενδύσεις. Παρά τα αντιθέτως διαλαμβανόμενα, η επιχειρηματικότητα στη Χώρα παραμένει σε εχθρικό επενδυτικό περιβάλλον, υποφέροντας από φορολογικές επιδρομές και άλλες περιττές επιβαρύνσεις. Οι απαράδεκτες μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα δεν συνιστούν αποτελεσματικό μέσο για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων στην κρίσιμη εποχή της οικονομικής κρίσης, ενώ οι αψυχολόγητες δηλώσεις ορισμένων κομμάτων της αντιπολίτευσης περί επανακρατικοποιήσεων δεν συνεισφέρουν θετικά στην πιθανότητα οικονομικής ανάκαμψης. Ωστόσο, η περισσότερο υπεύθυνοι είναι οι κυβερνώντες. Αυτοί πρέπει να παίρνουν τα κατάλληλα μέτρα και αυτοί θα είναι υπόλογοι. Ας φροντίσουν, ώστε η ΒΙΟΧΑΛΚΟ να μην βρει μιμητές.

 

Το ενεργειακό κόστος των βιομηχανιών

Εδώ και τρία χρόνια οι ενεργοβόρες βιομηχανίες της Χώρας διαμαρτύρονται εύλογα ότι, το κόστος τους σε ενέργεια είναι τέτοιο που τις καθιστά, όχι μόνο μη ανταγωνιστικές, αλλά εν τέλει μη βιώσιμες. Το καμπανάκι αυτό, με αποδέκτη το σύνολο της κυβέρνησης, απειλεί το σύνολο της Εθνικής Οικονομίας, αν μία –μία οι βιομηχανίες αυτές οδεύσουν σε λουκέτο. Ήδη έχουν κλείσει πάρα πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ενεργοβόρα χαρακτηριστικά. Οι επιπτώσεις, άμεσες ή έμμεσες, θα είναι δραματικές, τόσο σε παραγωγικό επίπεδο, όσο και σε κοινωνικό, με αποτέλεσμα να αποσυντεθεί το σύνολο του βαρέος παραγωγικού δυναμικού της Χώρας, όσο έχει απομείνει, από τη μνημονιακή λαίλαπα. Η δαπάνη για την αγορά ενέργειας, των παραπάνω βιομηχανιών που σημειωτέον αντανακλά το 40-70% του συνολικού λειτουργικού τους κόστους, αυξήθηκε δραματικά τα τελευταία χρόνια, τόσο από την υπέρμετρη φορολογική επιβάρυνση των προϊόντων της ενέργειας, όσο και από τη χορήγηση γενναιόδωρων  ρυθμιστικών παροχών στους ηλεκτροπαραγωγούς. Προφανώς, όλοι πρέπει να ζήσουν στις δύσκολες αυτές στιγμές. Αλλά όλοι. Δεν μπορεί, δηλαδή κάποιοι να επιζούν σε βάρος των άλλων. Δυστυχώς, η Πολιτεία δε θεώρησε σκόπιμο να ρίξει το βάρος της στην προώθηση κάποιων μέτρων για την εξομάλυνση, τον εξορθολογισμό του προβλήματος, κάνοντας π.χ. χρήση μοντέλων που χρησιμοποιούνται ήδη σε άλλες χώρες, προκειμένου να πωλείται φθηνότερα η ενέργεια στις ενεργοβόρες βιομηχανίες, χωρίς να επιβαρύνονται οι καταναλωτές. Όσο περνά ο καιρός και δεν δίδεται λύση, όποια λύση έστω και «κουτσουρεμένη» στην αρχή, η κατάσταση θα επιδεινώνεται και η κοινωνία θα πρέπει να αρχίσει να μετρά κι άλλους ανέργους. Κατά τ’ άλλα, μιλάμε για ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα!  

Πρωτογενές πλεόνασμα και δευτερογενείς σκέψεις!

Δεν θα κουραζόμαστε να λέμε ότι, η γκρίνια δεν μας ταιριάζει και δεν είναι ο σκοπός της δράσης μας. Άλλωστε, όσο ταχύτερα η Χώρα βγει από την κατάσταση που βρίσκεται (και με όποιο-σωστό- τρόπο), τόσο καλύτερα για την Ανάπτυξή της και την ανάταξη της Κοινωνίας που χειμάζεται με πρωτοφανή τρόπο. Ωστόσο, δεν μπορεί να μένουν ασχολίαστα ορισμένα ζητήματα, η ανάδειξη των οποίων μοιάζει να ακυρώνει τις θυσίες των Πολιτών τα τελευταία τρία χρόνια. Ένα από τα ζητήματα αυτά είναι και η συζήτηση που έχει αναπτυχθεί τελευταία για το περίφημο «πρωτογενές πλεόνασμα». Πάνω σ’ αυτό θα θέλαμε να παρατηρήσουμε ότι, αν η παραπάνω εξαγγελία βρίσκεται στο πλαίσιο της χορήγησης μιας «ένεσης αισιοδοξίας» για τους Πολίτες, για να παρηγορηθούν ότι, οι θυσίες τους δεν πάνε χαμένες, είναι μερικώς κατανοητό. Αν, όμως, γίνεται για λόγους πολιτικής επικοινωνίας, π.χ. τη διατήρηση της αξιοπιστίας των ενεργειών της συγκυβέρνησης, προκειμένου να ξεπεραστούν οι πολιτικές δυσκολίες του Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου και να φθάσουμε (όπως φθάσουμε) στην προεδρία της ΕΕ, η συγκεκριμένη εξαγγελία δεν φαίνεται να έχει ποιοτικές διαφορές από την παροιμιώδη πλέον φράση «λεφτά υπάρχουν»! Εξηγούμαστε. Το πρώτο πρόβλημα που έχει η εξαγγελία είναι η πολλαπλή ανάγνωση των αριθμών! Οι ειδικώς ασχολούμενοι, προβάλλουν από τα μέσα ενημέρωσης πολλές εκδοχές του ποσού του πρωτογενούς πλεονάσματος. Άλλοι το αναβιβάζουν σε 2,6 δις, άλλοι, σε 1,5 δις, άλλοι, τελικώς, κάνουν αναγωγές και το περιορίζουν σε 450-500 εκατομμύρια κ.ο.κ.. Από το εύρος των ποσών, είναι προφανής η αβεβαιότητα. Ακολούθως, υπάρχει αμφισβήτηση, αναφορικά με τους λόγους, στους οποίους οφείλεται. Η κυριαρχούσα άποψη (που δεν έχει διαψευσθεί) είναι ότι οφείλεται στο γεγονός ότι, το κράτος καθυστερεί ή δεν εκπληρώνει καθόλου τις υποχρεώσεις του προς τους ντόπιους τρίτους, ασκώντας μια ιδιότυπη ελεγχόμενη εσωτερική παύση πληρωμών. Αν αυτό αληθεύει, το «πλεόνασμα» θα πρέπει να είναι μια νεότερη εκδοχή της λεγόμενης «δημιουργικής λογιστικής» της περασμένης δεκαετίας, ως εκ τούτου στα όρια της πολιτικής απάτης. Τέλος, είναι πολλοί που ερίζουν για τη διεκδίκηση του 70% του πλεονάσματος. Στην αρχή ήταν οι χαμηλοσυνταξιούχοι, μετά εισήλθαν στο κάδρο και οι ένστολοι και εσχάτως πιθανολογήθηκαν και οι δικαιούχοι του πετρελαίου θέρμανσης. Είναι προφανές ότι, όλοι οι παραπάνω και πολλοί άλλοι δικαιούνται αποκατάστασης, αλλά είναι άγνωστο, αν το ποσό που θα απομείνει την 1-1-2014, θα φθάσει για να ικανοποιήσει τόσες και ποιες κατηγορίες, ενώ άλλες θα διαμαρτυρηθούν, με βάση το δικαίωμα στην προσδοκία. Εκείνο που, όμως, πρέπει να προσεχθεί είναι να μη μείνει το όλο ζήτημα στις εξαγγελίες ή αυτό που τελικά γίνει, να είναι κάτι συμβολικό, στο όριο του κοινωνικού εμπαιγμού. Γιατί τότε, δεν θα πρέπει να διερωτώνται οι αρμόδιοι γιατί ανεβαίνουν τα … άκρα!    

FacebookTwitterRSS