Main menu

Υπάρχουν Δικαστές στην Αθήνα!

Η προχειρότητα με την οποία οι κυβερνήσεις των μνημονίων αντιμετώπισαν την εσωτερική συνταγματική τάξη, τελικά φαίνεται ότι θα πληρωθεί ακριβά. Οι οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ειδικών κατηγοριών κρατικών λειτουργών, κρίνονται η μια μετά την άλλη αντισυνταγματικές, τόσο από το ΣτΕ, όσο και το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Ορισμένοι στην κυβέρνηση νόμισαν ότι, η δικαστική εξουσία, επειδή αποφάνθηκε για τη συνταγματικότητα του πρώτου μνημονίου και κάποιων μεταγενεστέρων συναφών ρυθμίσεων, θα συνεχίσει να ανέχεται τη συνταγματική εκτροπή σε βάρος των διοικουμένων. Ωστόσο, οι επιθυμίες των κυβερνητικών αξιωματούχων φαίνεται ότι διαψεύδονται, προς μεγάλη έκπληξη του οικονομικού κυβερνητικού επιτελείου (γιατί άραγε;)!

Οι αρμόδιοι δεν είχαν προφανώς αντιληφθεί ότι στη Χώρα αυτή υπάρχει ένα κράτος δικαίου που υποχρεωτικώς πρέπει να λειτουργεί, αλλιώς οι Πολίτες, εκτός απ’ την εκτελεστική εξουσία θα αμφισβητήσουν και τη δικαστική, με απρόβλεπτες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό. Η πολιτική τάξη προσπάθησε να αγνοήσει τους κανόνες του κράτους δικαίου, πρώτα με τη θέσπιση και εισαγωγή των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου και στη συνέχεια με τη νομοθέτηση των μνημονιακών νόμων, κατ’επιταγή των εκπροσώπων των δανειστών. Κάποια στιγμή νομίσαμε ότι, οι δανειστές υποβάλουν τις απόψεις τους ακόμα και στα δικαστήρια της ουσίας. Ευτυχώς, φαίνεται ότι διαψευδόμαστε!

Τουλάχιστον μπορούμε να απαντήσουμε, παραφράζοντας τη φράση του γερμανού μυλωνά προς τον Κάϊζερ:

Κύριοι, ναι υπάρχουν Δικαστές στην Αθήνα”!

Και κάτι ακόμα: Μην τολμήσουν να πάρουν ισοδύναμα μέτρα επιβαρύνοντας τους φορολογούμενους, για να αναπληρώσουν τα ποσά που θα τους λείπουν. Οι εκλογές έρχονται!

ΟΡΓΗ ΚΑΙ…ΝΑΥΤΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΩΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΩΝ!

Του Γιώργου Χαρβαλιά. Οργή, ναυτία, απελπισία. Αυτά είναι τα συναισθήματα που κυριεύουν τον μέσο Ελληνα στο άκουσμα του χορού των εκατομμυρίων από τις μίζες των εξοπλιστικών. Ανώνυμοι, μέχρι χθές, χρυσοκάνθαροι του κομματικού κατεστημένου, επίορκοι αξιωματικοί, επιχειρηματίες-μεσάζοντες και τυχάρπαστοι «μάνατζερς» κρατικών υποδομών, εμφανίζονται να επιστρέφουν στο…ταμείο αμύθητα (για τον απλό πολίτη) ποσά, που τους δόθηκαν σε βαλίτσες, σακ βουαγιάζ και χαρτοσακούλες, ώστε να βάλουν την υπογραφή τους στην προμήθεια πανάκριβων οπλικών συστημάτων. Οπλικών συστημάτων που αρκετές φορές αποδείχτηκαν ακατάλληλα ή και άχρηστα για την αμυντική θωράκιση της χώρας, αλλά τα οποία ήθελαν διακαώς να ξεφορτωθούν ευρωπαϊκές και αμερικανικές εταιρείες, με προεξάρχουσες φυσικά, τις γερμανικές εξαγωγικές βιομηχανίες.

Το πόσο πραγματικά στοίχισε στο ελληνικό δημόσιο όλο αυτό το πάρτυ της διαφθοράς, είναι αδύνατο να υπολογιστεί. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στους Νιου Γιορκ Ταιμς, ελληνίδα δικαστικός που έχει αναλάβει την διερεύνηση της υπόθεσης, μάλλον θα έχει πάρει σύνταξη κι ακόμη δεν θα έχει ξετυλιχτεί ο μίτος της βρώμικης αυτής συναλλαγής δεκαετιών.

Τα ποσά είναι πραγματικά ασύλληπτα. Γιατί αν οι δευτεροκλασάτοι παράγοντες ή και οι κομπάρσοι των χρυσοφόρων deals, φέρονται να έχουν τσεπώσει πέντε ή δέκα εκατομμύρια για να συναινέσουν, έστω δια της σιωπής τους, σε λεόντεια εις βάρος του ελληνικού δημοσίου, συμβόλαια, φανταστείτε τι έχουν αρπάξει οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της λεηλασίας, που είναι χωρίς καμία αμφιβολία πολιτικά πρόσωπα. Πρόσωπα που υπηρέτησαν σε υπουργικούς θώκους ή και ψηλότερα…

Οι αποκαλύψεις για τις μίζες είναι ανατριχιαστικές την ώρα που η χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία υφίσταται την βίαιη εξώθησή της στα βιοτικά επίπεδα των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών. Τότε που η πατρίδα μας προσδιοριζόταν κυριολεκτικά και μεταφορικά ως «ψωροκώσταινα»…

Αυτή η έκφανση του «ασύμμετρου» και πέραν από κάθε πρόνοια του νόμου πλουτισμού, συγκεκριμένων ανθρώπων, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του δημοσίου συμφέροντος, συμβάλει πιθανόν στην εξήγηση της ξαφνικής οικονομικής κατάρρευσης και της ντε φάκτο χρεοκοπίας. Σίγουρα όμως δεν αποτελεί εξήγηση του «μαζί τα φάγαμε», της αναίσχυντης δηλαδή διαπίστωσης Πάγκαλου που αποθεώθηκε από το νεοφιλελεύθερο ιερατείο των «ρεαλιστών», ως τεκμήριο συλλογικής ευθύνης για την δραματική κατάντια της σύγχρονης Ελλάδας.

Μακάρι οι υπαίτιοι να πληρώσουν, κάποιοι να μπούνε φυλακή και κάποια από τα κλεμμένα χρήματα του ελληνικού λαού να επιστρέψουν στα δημόσια ταμεία. Όμως η «μαύρη τρύπα» που δημιούργησαν στη μεταπολίτευση και ειδικότερα μετά την δεκαετία του ’80 οι αλόγιστες αμυντικές σπατάλες, είναι τεράστια και δεν καλύπτεται με το…μερτικό του κάθε Κάντα, που επιστρέφει στο κρατικό κορβανά.

Το πρόβλημα θα μπορούσε να εκλείψει αν η Ελλάδα περιώριζε αίφνης δραστικά τις στρατιωτικές της δαπάνες. Γίνεται όμως αυτό; Όχι ασφαλώς, χωρίς να υπάρξουν χειροπιαστές εγγυήσεις για την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας και της εδαφικής μας ακεραιότητας. Και το μεγάλο πολιτικό στοίχημα είναι να μεταφερθεί η ευθύνη για την προστασία των ελληνικών συνόρων στους ίδιους τους δανειστές μας! 

Θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ. Η Ελλάδα δεν είναι Λουξεμβούργο, ούτε Ολλανδία. Και αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φιλοσοφία για να το αντιληφθεί κανείς. Σήμερα αποτελεί το μοναδικό κράτος της Ευρωζώνης που υφίσταται άμεση και επισήμως εκπεφρασμένη «απειλή πολέμου» από μεγάλη γειτονική χώρα με άκρως υπολογίσιμη στρατιωτική ισχύ. Αυτό δεν αμφισβητείται. Και είναι στο χέρι της πολιτικής μας ηγεσίας να το «εξηγήσει» στους δανειστές με πρώτους και καλύτερους τους Γερμανούς, οι εταιρείες των οποίων πρωτοστάτησαν στην επιχείρηση εκμαυλισμού του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτικού στερεώματος, ολάκερου δηλαδή του…«συνταγματικού τόξου», όπως αυτάρεσκα αποκαλούν τα συστημικά κόμματα της συγκυβέρνησης οι σημερινοί παρακοιμωμένοι της εξουσίας.

Οι Γερμανοί μιζαδόροι, λοιπόν, θα πρέπει επιτέλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Η περίοδος δεν προσφέρεται για εξαγωγές μέσω…λαδωμάτων. Αν θέλουν λοιπόν να περιορίσει η Ελλάδα τις αμυντικές δαπάνες για να πάρουν πίσω τα δανεικά τους, ας αποφασίσουν να εγγυηθούν ρητά και επισήμως τα ανατολικά σύνορα μας. Υπάρχει Ελληνας πολιτικός που θα τολμήσει να τους το πεί;

Από τον Τύπο της Κυριακής                                               

 

Ποιος θα πάρει μέτρα για τα χημικά της Συρίας;

Η φημολογούμενη καταστροφή των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο, συνιστά άμεση περιβαλλοντική απειλή κατά της πολύπαθης θάλασσας και του φυσικού της πλούτου. Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστός ο τρόπος και η μέθοδος που θα ακολουθηθεί, ενώ οι περιβαλλοντικές οργανώσεις βρίσκονται σε επιφυλακή στην Ιταλία, όπου φημολογείται ότι θα είναι (ίσως στην Πούλια) το ένα από τα εναλλακτικά σημεία που θα καταφθάσει το πλοίο, επί του οποίου θα πραγματοποιηθεί η «καταστροφή». 

Η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει να συνεννοηθεί με τις λοιπές κυβερνήσεις των δυνητικών προορισμών του πλοίου (Ιταλία, Μάλτα) και να διαμαρτυρηθεί έντονα για μια ενέργεια που δεν είναι καθόλου φιλική. Με άγνωστη τη μέθοδο «καταστροφής», τον τόπο απόρριψης και τον τελικό προορισμό του πλοίου, αντιλαμβάνεται κάποιος ότι, κάποια από τα «γουρούνια» θα πληρώσουν τον οικολογικό ... λογαριασμό των «τσαμπουκάδων», ενώ θα μείνουν στο απυρόβλητο οι Σύριοι που προκάλεσαν όλο αυτό το πρόβλημα και οι διεθνείς παρεμβαίνοντες «τιμωροί». Το σωστό θα ήταν να ζητούσαμε τα χημικά να καταστραφούν στην αυλή των πρωταιτίων ή των τιμωρών τους.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, ο ΟΗΕ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί δεν παίρνουν καθόλου θέση στο πρόβλημα, ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μένει σιωπηλό και χωρίς την απαίτηση λήψης κάποιων επειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση της κατάστασης αυτής, παραβλέποντας ακόμα και τη νομοθεσία που αυτό ψηφίζει.

Διαμαρτυρόμαστε έντονα για μια ενέργεια που παραβιάζει κάθε έννοια προστασίας του περιβάλλοντος και είναι αντίθετη σε διεθνείς συμβάσεις, όπως κύρια αυτή των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Ποιος θα πάρει μέτρα για τα χημικά της Συρίας;

Η φημολογούμενη καταστροφή των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο, συνιστά άμεση περιβαλλοντική απειλή κατά της πολύπαθης θάλασσας και του φυσικού της πλούτου. Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστός ο τρόπος και η μέθοδος που θα ακολουθηθεί, ενώ οι περιβαλλοντικές οργανώσεις βρίσκονται σε επιφυλακή στην Ιταλία, όπου φημολογείται ότι θα είναι (ίσως στην Πούλια) το ένα από τα εναλλακτικά σημεία που θα καταφθάσει το πλοίο, επί του οποίου θα πραγματοποιηθεί η «καταστροφή». 

Η Ελληνική κυβέρνηση οφείλει να συνεννοηθεί με τις λοιπές κυβερνήσεις των δυνητικών προορισμών του πλοίου (Ιταλία, Μάλτα) και να διαμαρτυρηθεί έντονα για μια ενέργεια που δεν είναι καθόλου φιλική. Με άγνωστη τη μέθοδο «καταστροφής», τον τόπο απόρριψης και τον τελικό προορισμό του πλοίου, αντιλαμβάνεται κάποιος ότι, κάποια από τα «γουρούνια» θα πληρώσουν τον οικολογικό ... λογαριασμό των «τσαμπουκάδων», ενώ θα μείνουν στο απυρόβλητο οι Σύριοι που προκάλεσαν όλο αυτό το πρόβλημα και οι διεθνείς παρεμβαίνοντες «τιμωροί». Το σωστό θα ήταν να ζητούσαμε τα χημικά να καταστραφούν στην αυλή των πρωταιτίων ή των τιμωρών τους.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, ο ΟΗΕ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί δεν παίρνουν καθόλου θέση στο πρόβλημα, ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μένει σιωπηλό και χωρίς την απαίτηση λήψης κάποιων επειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση της κατάστασης αυτής, παραβλέποντας ακόμα και τη νομοθεσία που αυτό ψηφίζει.

Διαμαρτυρόμαστε έντονα για μια ενέργεια που παραβιάζει κάθε έννοια προστασίας του περιβάλλοντος και είναι αντίθετη σε διεθνείς συμβάσεις, όπως κύρια αυτή των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΠΑΣΙΕΝΤΖΑ…ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΕΟ ΔΑΝΕΙΟ

Του Γιώργου Χαρβαλιά. Eξαιρετικά χλωμή φαίνεται πλέον η προοπτική να αποφύγει η χώρα έναν νέο κύκλο δανεισμού που θα συνοδεύεται από μνημόνιο και πρόσθετη δέσμη σκληρών μέτρων. Η παράταση της δανειακής ομηρίας φαίνεται να είναι και ο στόχος του γερμανικού «ευρω-ιερατείου», καθώς στελέχη της κυβέρνησης Μέρκελ και τραπεζικοί κύκλοι του Βερολίνου αποθαρρύνουν με δηλώσεις και «διαρροές» την οποιαδήποτε έξοδο της Ελλάδας στις αγορές, τουλάχιστον για το τρέχον έτος.

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και τα δηλητηριώδη δημοσιεύματα των πιο «έγκυρων» γερμανικών μέσων ενημέρωσης που αμφισβητούν πλήρως το  “success story” της Αθήνας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η… θεραπεία δεν έχει ολοκληρωθεί και ο ασθενής είναι ανέτοιμος να πάρει εξιτήριο. 

Μπροστά σε αυτή την ψυχρολουσία, η στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης εμφανίζεται αμήχανη και απλοϊκή. Το οικονομικό επιτελείο προσπαθεί εναγωνίως να σκαρφιστεί τρόπους για να καλύψει εκ των ενόντων το χρηματοδοτικό κενό και ελπίζει ότι θα είναι σε θέση να διαπραγματευτεί μια ελάφρυνση των δανειακών υποχρεώσεων, μόλις στα τέλη Απριλίου καταγραφεί επισήμως από την Ευρωπαική στατιστική υπηρεσία το…πολυθρύλητο πρωτογενές πλεόνασμα.

Στις 5 Μαίου ακολουθεί Γιουρογκρουπ και στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν πιθανό να αποσπάσουν μία απόφαση, ή έστω ένα χρησμό για το ελληνικό χρέος, που με την κατάλληλη επικοινωνιακή διαχείριση θα μεθερμηνευθεί ως… «κλείσιμο ματιού» της Γερμανίας για ουσιαστική ελάφρυνση/μετάθεση των κρίσιμων δανειακών υποχρεώσεων. Με αυτή την…χαραμάδα ελπίδας, θεωρεί η κυβέρνηση ότι θα μπορέσει να φρενάρει τον κατήφορο των ποσοστών της στις επερχόμενες ευρωεκλογές, καθώς και στην αναμέτρηση για τους δήμους και τις περιφέρειες.

Στην ουσία πάντως αυτού του είδους οι προσδοκίες είναι εξ ολοκλήρου αβάσιμες. Το μόνο που θα μπορούσε να πετύχει η Αθήνα πριν το ορόσημο των ευρω-εκλογών, είναι η μετάθεση της συζήτησης για το τρίτο μνημόνιο, στο άκουσμα και μόνο του οποίου, θα έτριζαν τα ήδη ρωγμώδη θεμέλια της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Η συζήτηση λοιπόν για τον νέο δανειακό…γύρο μάλλον θα πάει για το φθινόπωρο, στο μεταξύ όμως το ελληνικό κράτος πρέπει να καλύψει τις υποχρεώσεις του και κάπου εκεί το πράγμα περιπλέκεται…

Στο υπουργείο οικονομικών καλλιεργούνται ελπίδες ότι η χώρα θα μπορέσει να αποτολμήσει μία προσυνεννοήμενη…μίνι έξοδο στις αγορές μέσω ιδιωτικού placement σε ένα «υβριδικό ομόλογο» 5ετούς διάρκειας και αξίας μόλις 3 δις. Αυτό όμως προϋποθέτει εκτός από την συμφωνία ξένων οίκων και συμμετοχή των υπερχρεωμένων ελληνικών τραπεζών. Ο ίδιος ο Γιάννης Στουρνάρας φρόντισε προ ημερών να μετριάσει τις προσδοκίες, εξηγώντας ότι το εγχείρημα μετατίθεται για το δεύτερο εξάμηνο του 2014, δηλαδή μετά τις ευρω-εκλογές. Την ίδια ώρα όμως, «ποντάρει» σε εξίσου…παρακινδυνευμένες λύσεις για να καλύψει την μαύρη τρύπα των εσόδων. Συγκεκριμένα ετοιμάζεται μετά την ολοκλήρωση των stress tests στις συστημικές ελληνικές τράπεζες, να ενθυλακώσει το «μαξιλάρι» 10 δις που διαθέτει σε απόθεμα το ΤΧΣ, ενώ διαρρέει ότι θα προχωρήσει σε «ανακύκλωση» των ομολόγων Αλογοσκούφη που είχαν δοθεί το 2008 για την ενίσχυση των ελληνικών τραπεζών και λήγουν το 2014. Αυτά αντί να πληρωθούν, θα αντικατασταθούν με άλλα μακρύτερης διάρκειας.

Ολοι αυτοί οι λογιστικοί...αυτοσχεδιασμοί βασίζονται δυστυχώς σε αυθαίρετες παραδοχές, καθώς η Τροίκα με προεξάρχουσα την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχτεί…ρεσάλτο στον κουμπαρά του ΤΧΣ που προορίζεται αποκλειστικά για τις κεφαλαιακές ανάγκες των ελληνικών τραπεζών. Η ΕΚΤ επίσης, έχει απορρίψει την ανανέωση των ομολόγων Αλογοσκούφη. Επομένως η αισιοδοξία του κυρίου Στουρνάρα ότι…θα τα βγάλουμε πέρα με δικά μας μέσα, είναι μάλλον έωλη, καθώς μόνο τον Μάϊο λήγουν ομόλογα ύψους 9,2 δις ευρώ και μέχρι τότε η Ελλάδα, είναι ζήτημα αν θα έχει εισπράξει τα μισά (4,9 δις) από την τελευταία δόση του 2013, η έγκριση της οποίας αποκλείεται να κλείσει στην επόμενη αξιολόγηση της Τρόικας που αναμένεται στην Αθήνα στο τέλος του μήνα.

Η…πασιέντζα επομένως δεν βγαίνει χωρίς νέο δάνειο και είναι πράγματι απορίας άξιον πώς και πότε αυτή η κυβέρνηση θα αποφασίσει να το πει στον ελληνικό λαό…

Από τον Τύπο της Κυριακής

 

                                      

 

 

FacebookTwitterRSS