Main menu

Η γνωστή «επαρχιώτικη» προσέγγιση της ελληνικής προεδρίας στην Ε.Ε.

Το πρώτο εξάμηνο του προσεχούς έτους η χώρα μας αναλαμβάνει την εκ περιτροπής προεδρία (του Συμβουλίου) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έστω και με τη θεσμική αποδυνάμωση που της επεφύλαξε η Συνθήκη της Λισσαβώνας καθιερώνοντας μόνιμη προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Μερικούς μήνες πριν, όσοι-λίγοι-εισφέρουν αυτό το δεδομένο στη δημόσια συζήτηση, στην πλειονότητά τους το κάνουν για να ανιχνεύσουν τους εγχώριους πολιτικούς συσχετισμούς και να προσδιορίσουν τον πιθανό χρόνο πρόωρων εκλογών. «Δεν θα κινδυνεύσει η συνοχή της συγκυβέρνησης εν μέσω προεδρίας» είναι η μόνιμη επωδός. Αντιθέτως, η προβληματική, πόσω μάλλον ο πολιτικός σχεδιασμός για τη διαχείριση αυτής της διεθνούς πρόκλησης απουσιάζουν παντελώς ή, στην καλύτερη περίπτωση, υποτάσσονται στην παράλληλη διαδικασία εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος «διάσωσης». Κάθε ώρα και στιγμή, με κάθε αφορμή, επιβεβαιώνεται οδυνηρά η άποψη ότι η μεγαλύτερη παράπλευρη απώλεια της κρίσης στην Ελλάδα είναι η ευρωπαϊκή ιδέα. 

Και είναι βέβαια αληθές ότι η οικονομική αφαίμαξη της ελληνικής οικογένειας καθιστά «πολυτελή» στα μάτια της κοινής γνώμης οποιαδήποτε συζήτηση δεν αφορά στην ελάφρυνσή των βαρών. Η θέση όμως αυτή παραγνωρίζει ορισμένες σημαντικές παραμέτρους. Αφενός ότι, εκδηλούμενο στην καρδιά μιας νομισματικής ένωσης, το ελληνικό πρόβλημα είναι εξ ορισμού διεθνοποιημένο, άρα και γνήσιο αντικείμενο (οικονομικής) διπλωματίας. Αφετέρου, ότι η φερεγγυότητα μιας οικονομίας είναι σε μεγάλο βαθμό ζήτημα επενδυτικής ψυχολογίας, και επομένως ενισχύεται από πρωτοβουλίες που αναβαθμίζουν τη διεθνή εικόνα της χώρας, ανεξαρτήτως οικονομικών δεικτών. Συχνά η εξωτερική πολιτική παρέχει την αφορμή για άλματα γρηγορότερα από την οικονομική φθορά.

Χρειάζεται επομένως να διαχειριστούμε με σύνεση και αποφασιστικότητα αυτό το θεσμικό εργαλείο του ενωσιακού χώρου για να αναβαπτίσουμε την έννοια της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης αλλά και τη διεθνή θέση της Ελλάδας. Τούτο όμως προϋποθέτει να το προσεγγίσουμε και ως τέτοιο, αποσυνδεδεμένο από το στενό εκλογικό ορίζοντα του προσεχούς Μαΐου. Λόγου χάρη, η έκρυθμη κατάσταση στη Συρία και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή θα συνεχιστεί, αν δεν κορυφωθεί, το πρώτο εξάμηνο του 2014. Με δεδομένο ότι το συριακό ζήτημα αποτελεί σημείο τομής των συμφερόντων όλων των μεγάλων παικτών της διεθνούς σκηνής, ενδέχεται δε να έχει περιέλθει σε αδιέξοδο στο χρόνο της ελληνικής προεδρίας, η ανάληψη μιας γενναίας ειρηνευτικής πρωτοβουλίας με το αυξημένο θεσμικό κύρος της προεδρίας, πάντοτε συναρτήσει των δεδομένων της στιγμής, μόνο θετικές επιπτώσεις μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα και για την επώδυνη πραγματικότητα που βιώνουμε στο εσωτερικό της χώρας. Και αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα από το ευρύ φάσμα των εκκρεμών ζητημάτων.

Η ανάκαμψη απαιτεί πίστη σε ένα νέο συλλογικό εθνικό αφήγημα. Αυτό δεν μπορεί να είναι η εξασφάλιση της επόμενης δόσης. Αντιθέτως, μπορεί και πρέπει να είναι η επανατοποθέτηση της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Η επικείμενη ελληνική προεδρία είναι-σημειολογικά και ουσιαστικά-η αφετηρία.

 

FacebookTwitterRSS