Main menu

H απενοχοποίηση της βίας στην ελληνική κοινωνία

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όπου ευδοκιμεί διαχρονικά το είδος των «συνταγματολογούντων» και, εσχάτως, των «ποινικολογούντων», ακόμη και η ποινική διαδικασία, είναι ανοικτή στο οπαδικό ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στο πολιτικό θυμικό. Ουδείς φυσικά διανοείται να πιστέψει ότι ενδέχεται η Δικαιοσύνη να επιτελεί το έργο της κατ’ εφαρμογή των νόμων και με βάση τα στοιχεία της δικογραφίας και μόνον. Αντιθέτως, όλα υπόκεινται σε συνωμοσιολογική και επικοινωνιακή αναγωγή.

Θα ερωτήσει κανείς εύλογα; Είναι άμοιρη πολιτικής ή ηθικής αξιολόγησης η τυχόν ποινική ευθύνη πολιτικών προσώπων; Ασφαλώς και όχι, ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί κατά γράμμα για όλους ανεξαιρέτως.

Το ζήτημα όμως είναι ότι έφθασε ο ποινικός νόμος να αποτελέσει «μάννα εξ ουρανού» για την πολιτική ανάσχεση (αμφίβολη ακόμα και τώρα) ρευμάτων και ιδεολογιών καταδικασμένων στη συνείδηση της ανθρωπότητας. Σ’ αυτό όμως, πέραν ασφαλώς των ολέθριων λαθών της άρχουσας πολιτικής τάξης, έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης η προϊούσα απενοχοποίηση της βίας στην ελληνική κοινωνία. Και εκεί είναι καίρια η συμβολή και όσων τώρα υποκριτικά διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τον «εκφασισμό» της. Για το «φαιοκόκκινο μέτωπο της πλατείας» και τη νομιμοποίηση-αν όχι την εγκόλπωση -των άκρων στο όνομα του «αντιμνημονιακού αγώνα», για τη συνθηματολογική απαξίωση της Βουλής και των θεσμών (με προτροπές για πυρπόληση) και για τη διαχρονική ελαστικοποίηση της ευαισθησίας συναρτήσει της προέλευσης της βίας, κανένας λόγος αυτοκριτικής.

Η πολιτική καταδίκη όλων αυτών είναι να περιμένουν τα πορίσματα της ποινικής δικαιοσύνης για να αρθρώσουν πολιτικό λόγο.

FacebookTwitterRSS