Main menu

H θεωρία των «μπαταξήδων»

Με αφορμή το ζήτημα της επικείμενης πλέον άρσης των πλειστηριασμών, η κρατούσα πολιτική τάξη έχει επιδοθεί σε μια προσπάθεια προσδιορισμού του περιεχομένου του κρίσιμου όρου “οικονομικά αδύναμος”. Με τον όρο αυτό, η Πολιτεία προσπαθεί να προσδιορίσει εκείνη την κατηγορία των Πολιτών που υποτίθεται ότι πρόκειται να προστατεύσει, με την άρση των πλειστηριασμών. Έτσι, έχει αρχίσει η σχετική σπέκουλα περί των “μπαταξήδων”, ήτοι των κακόπιστων οφειλετών των τραπεζών. Δηλαδή, αυτών των δανειοληπτών που υποτίθεται ότι διαθέτουν χρήματα, αλλά εκμεταλλευόμενοι τη συγκυρία δεν πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους στις τράπεζες. Με άλλα λόγια, η Πολιτεία αντιστρέφει το ζήτημα και θεωρεί υποχρέωσή της να προστατεύσει τις τράπεζες από τους αφερέγγυους δανειολήπτες, στους οποίους οι ίδιες χορήγησαν (προφανώς υποχρεούμενες!) στεγαστικά ή άλλα δάνεια, έχοντας προηγουμένως τεκμηριώσει τη φερεγγυότητά τους! Για τον τρόπο που χορηγήθηκαν τα δάνεια, έχουμε γράψει σε προηγούμενη άποψη. 

Ο τρόπος και η έμφαση που γίνεται η επίκληση των κακόπιστων οφειλετών, παραπέμπει στην άποψη ότι, οι μπαταξήδες συνιστούν την πλειονότητα των οφειλετών των τραπεζών. Από τη σπέκουλα που έχει ήδη αρχίσει, προκύπτει ότι, η κρατούσα πολιτική τάξη έχει δυσκολία να προσδιορίσει την έννοια του “οικονομικά αδύναμου” και για το λόγο αυτό καταφεύγει στη χρήση απαξιωτικών χαρακτηρισμών. Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι, η άποψη ότι το 60-70% των Ελλήνων είναι μπαταξήδες, είναι μια επικίνδυνη θεώρηση και προφανώς ρίχνει νερό στο μύλο της τρόϊκα. Στη συνέχεια, στην κατηγορία των αδυνατούντων να εκπληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις, δεν ανήκουν μόνο οι άνεργοι συμπολίτες μας, αλλά και όσοι έχουν ακόμα δουλειά και προς πληροφόρηση των αρμοδίων, όλοι αυτοί δεν είναι μπαταξήδες. 

Είναι δίδαγμα της κοινής πείρας ότι, όταν το οικογενειακό εισόδημα μειώθηκε κατά 50% τουλάχιστον, είτε επειδή ένας από τους δυο συζύγους δεν έχει πια δουλειά, είτε επειδή ο μισθός μειώθηκε (και μειώθηκε) κατά το ανωτέρω ποσοστό, η μέση ελληνική οικογένεια προφανώς αδυνατεί αντικειμενικά να εκπληρώσει τις τρέχουσες υποχρεώσεις της στοιχειώδους συντήρησής της, την πληρωμή των δεκάδων άμεσων και έμμεσων φόρων, τις έκτακτες εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών και τη δόση του δανείου που έλαβε σε ανύποπτο χρόνο και υπό διαφορετικές συνθήκες.

Η αναφορά στους μπαταξήδες συνιστά απόπειρα μετακύλισης στις πλάτες των Πολιτών, ευθυνών που δεν τους ανήκουν, ενώ η υπεύθυνη γι’ αυτές πολιτική τάξη συνεχίζει να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις με την ίδια αντικοινωνική αναποτελεσματικότητα, ουσιαστικώς εκτελώντας τις απαιτήσεις των εκπροσώπων των δανειστών. Από μια στοιχειώδη γνώση του τρόπου λειτουργίας του δανειστικού και του σχετικού εξοφλητικού μηχανισμού, μπορεί κάποιος να κατανοήσει τους κινδύνους για το σύνολο της περιουσίας του δανειολήπτη, αν αυτός αποπειραθεί να χρησιμοποιήσει την οικονομική κρίση για να αποφύγει την αποπληρωμή του δανείου του.

Οι όποιοι λίγοι μπαταξήδες δεν είναι οι συνεπείς, μέσοι και νοικοκυραίοι συμπολίτες μας, αλλά βρίσκονταν στην αυλή των πολιτικών κι οι περισσότεροι απ’ αυτούς ανήκουν στην κατηγορία των φίλων της πολιτικής τάξης που με την υποστήριξή της λάμβαναν θαλασσοδάνεια από τις τράπεζες που τώρα αποφεύγουν να πληρώσουν.

Αντί, λοιπόν, να διατυπώνονται θεωρίες περί “μπαταξηδισμού”, ας προταθούν ορθολογικοί και βιώσιμοι τρόποι και μηχανισμοί, ώστε και οι Πολίτες να μπορούν να πληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις, αλλά και οι τράπεζες να μη γεμίσουν άχρηστα ακίνητα που δεν θα ξέρουν τι να τα κάνουν.

FacebookTwitterRSS