Main menu

Περί της δημοκρατικής νομιμοποίησης της Τρόϊκα!

Η γερμανική σχολή έχει συνεισφέρει σημαντικά στη διαμόρφωση της νομικής σκέψης στην Ευρώπη, κατά τους τελευταίους τουλάχιστον δυο αιώνες. Ωστόσο, φαίνεται ότι, η γερμανική νομική θετικιστική αυστηρότητα αρχίζει να επιδρά και στη λήψη ή τη δικαιολόγηση των πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων που λαμβάνονται στο πλαίσιο της επιδιωκόμενης δημοσιονομικής πειθαρχίας στα «άτακτα» κράτη μέλη της ΕΕ.

Αλλιώς, δεν εξηγείται η διατυπωθείσα άποψη εκ μέρους Γερμανού κυβερνητικού παράγοντα ότι, οι θέσεις και αποφάσεις της Τρόϊκα, έχουν «δημοκρατική νομιμοποίηση». Είναι προφανές ότι, οι Γερμανοί έχουν κάπου χαθεί, ανάμεσα στην εφαρμογή κάποιων κανόνων δικαίου και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί (ή πρέπει να λειτουργεί) ένας υπερεθνικός οργανισμός, όπως η ΕΕ. Είναι πρόδηλο ότι, η ΕΕ εκτός από οργανισμός είναι ταυτόχρονα και ένας θεσμός. Ένας πολιτικός, πολιτιστικός και οικονομικός δεσμός που συνδέει 27 κράτη της Ευρώπης, κάτω από ορισμένους κανόνες, θεματοφύλακας των οποίων είναι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και όχι προφανώς οι εκπρόσωποι της γερμανικής καγκελαρίας.

Η ΕΕ λειτουργεί ως συνιστώσα εθνών και λαών και μέχρι προ τίνος έχει σημαντικά συνεισφέρει στην επίτευξη της τόσο ποθούμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, μέχρι τη στιγμή (πριν λίγα χρόνια) που η γερμανική ηγεμονία έχει αναστείλει την προσπάθεια αυτή. Με απλά λόγια, αν ζούσε σήμερα ο Αντενάουερ, ούτε θα μπορούσε να φανταστεί αυτό που οι συμπατριώτες του καθημερινά επιδιώκουν. Τη διαίρεση της Ευρώπης.

Από τα λίγα που μπορούμε να καταλάβουμε, η τεκμηρίωση της δημοκρατικής νομιμοποίησης προέρχεται από τη δημοκρατική διαδικασία και στην περίπτωση της δημοκρατικής διακυβέρνησης (που διέπει το σύνολο των θεσμών και λειτουργιών της ΕΕ), η νομιμοποίηση αυτή προέρχεται από την άμεση ή έμμεση έγκριση του/των λαού/ων. Η Τρόϊκα μπορεί να εισηγείται και δήθεν οι αποφάσεις να λαμβάνονται από το Συμβούλιο των Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ, ωστόσο, ούτε το τελευταίο μπορεί να θεωρηθεί ότι τυγχάνει δημοκρατικής νομιμοποίησης να μεταβάλει σε επαίτη και να προκαλεί δυστυχία σ’ ένα ολόκληρο λαό που κατοικεί εντός της ενωσιακής επικράτειας. Η άποψη αυτή, μόνο ειρωνεία μπορεί να προκαλέσει, αφού τελευταία, οι αποφάσεις στα συμβούλια αυτά υπαγορεύονται από τη γερμανική ηγεμονία.

Δυστυχώς, στην ΕΕ λείπει αυτή τη στιγμή η ισορροπία. Μια ισορροπία που θα μπορέσει να αντιρροπήσει τη γερμανική μονοπωλιακή παρέμβαση που έχει προκαλέσει σε σημαντικό τμήμα των Ευρωπαίων Πολιτών, έντονο ευρωσκεπτικισμό. Λείπει η συγκροτημένη άλλη άποψη, απέναντι στην αποτυχημένη συνταγή της απόλυτης δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το κακό στην προκείμενη περίπτωση είναι, ότι χάρις στην πολιτική αυτή το γερμανικό κράτος και οι τράπεζές του (όχι οι Πολίτες του), μια δηλαδή γερμανική ολιγαρχία, ευημερούν και οι μισοί ευρωπαϊκοί λαοί (δηλαδή οι πρώην καταναλωτές των γερμανικών προϊόντων) δυστυχούν.

Κατά τάλλα, είναι τουλάχιστον ατυχές να διατυπώνονται νομικές θεωρίες περί δημοκρατικής νομιμοποίησης της Τρόϊκα που μόνο θυμηδία προκαλούν.

FacebookTwitterRSS